انسان را خداوند عظمتی داده است که می تواند بزرگ تر از دنیا بشود. معجزه همین جاست که "مظروف" از "ظرف" بزرگتر می شود. اهل معنا چنین اند. عالم با همه وسعتش چون پیراهنی تنگ از قامت شان پاره می شود و می افتد. اینان بزرگتر از آن پیراهن شده اند. دیگر به گل و لاله پیراهن توجه ندارند. جذب شدن به نقاشی روی پارچه مال آدم کوچلوهاست. چنان که آیت الله صفائی حائری در صفحه 170 کتاب عزیز "نامه های بلوغ" به این امر توجه می دهد؛ "مادام كه دل تو از دنيا كوچك‏تر باشد و همّت تو حقير باشد و بيش از همين زندگى هفتاد ساله را حساب نكند و به ‏حساب نياورد؛ مطمئن باش هر كارى كه بكنى، حقير و محدود و دنيايى است، حتّى اگر نماز و روزه و حجّ و جهاد و درس توحيد باشد؛ كه به ‏خاطر دنيا و حرف ‏ها و جلوه‏ ها و زينت ‏هاست." روی دیگر این سکه را هم استاد چنین تبیین و مرز گذاری می کند که؛" ولى اگر دل تو از دنيا بزرگ‏تر بشود و همّت تو از اين محدوده فراتر برود و بيش از دنيا، از خودت توقّع داشته باشى؛ مطمئن باش براى اين دل‏ هاى بزرگ، هر كارى مفيد و سودمند خواهد بود؛ حتّى اگر پاك كردن بينى كودك و پرداختن به كارهاى عادى و روزمرّه باشد، كه از اين ‏ها هر كارى را خريدارند براى تو كه بزرگ شده‌اى" آدم بزرگ، کوچکترین قدمش هم در همین مسیر است. او را به سوی مقصد نزدیک و نزدیکتر می کند. بسیاری از اموری که برای ما مهم می نماید برای آدم بزرگ ها همان حکایتی را به خاطر می آورد که ما از تماشای تلاش مورچه ها در ذهن مان نقش می بندد. اگر به جای توسعه خانه و کارخانه و.... بکوشیم خود را بزرگ کنیم و توسعه دهیم، دنیا در برابر ما کوچک خواهد شد و خدا بزرگی ما را به رخِ دنیا خواهد کشید اما اگر همت مان دنیا باشد، چنان کوچک خواهیم ماند که غباری کوجک هم بتواند دفن مان کند. به خود بپردازیم. پیشرفت این است. نه افزایش صفر های حسای و سفر به شرق و غرب و کرسی قدرت. بزرگ بشویم. جامه خلیفه الهی را برای آدم های بزرگ می دوزند....

ب / شماره 5166 / چهارشنبه 17 آبان 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020817.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM