برخی ها کارشان ساختنِ دیوار است. به پنداری غلط این را هم صواب می دانند و حق می خوانند. در این نگاه اصرار هم دارند حال آن که از این رفتار هم جامعه آسیب می بیند و هم خود افراد. وقتی گستره این نگاه به جغرافیای کشور برابر شود که واویلاست. یک ملت به بلا مبتلا می شود. متاسفانه برخی احزاب و جریانات و افراد، خودشان دیوارند و همه جا را هم دیوار می خواهند حال آن که عقل مداران و خردورزان همواره می خواهند این "حال و احوال" را بر هم زنند. می کوشند پُل بسازند تا راه های قطع شده هم به هم پیوند خورند. این مرا یاد ماجرایی انداخت که پیشتر ها خوانده بودم و اخیرا هم بعد از صحبت های انحصار طلبانه برخی ها ، دوباره خواندم. ماجرایی که برادری بر اسر سوء تفاهم، نهر کشی میان مزرعه را مخالفت برادر برداشت کرد. او دستور داد مرد نجار بیاید و میان دو مزرعه دیوار بکشد. او ابزار کار را در اختیار گذاشت و روزی را به جایی رفت. موقع برگشت برخلاف تصور، حصار و دیواری ندید. نجارِ حکیم، به جای حصار یک پل روی نهر ساخته بود. مرد، با عصبانیت رو به نجار کرد و گفت ： "مگر من به تو نگفته بودم برایم حصار بسازی؟ " در همین لحظه برادر دیگر از راه رسید و با دیدن پل فکر کرد که برادرش دستور ساختن ان را داده, از روی پل عبور کرد و برادر را در اغوش گرفت و از او برای کندن نهر معذرت خواست. وقتی برادر بزرگتر برگشت, نجار را دید که جعبه ابزارش را روی دوشش گذاشته و در حال رفتن است. مرد که نتیجه خیراندیشی نجار حکیم را دید، نزد او رفت و بعد از تشکر از او خواست تا چند روزی میهمان او و برادرش باشد. نجار گفت: "دوست دارم بمانم ولی پل های زیادی هست که باید انها را بسازم". این را گفت و رفت. حال ما ئیم و اوضاع زندگی مان. مائیم و روزگار جامعه مان. مائیم و کشور مان. مائیم و جهانی که هر روز پر آشوب تر می شود. آیا راهی جز ساختن پُل هست برای بهتر شدن روزگارمان؟ کسانی که دیوار می سازند، فردا را هیچ، به امروزشان فکر کرده اند آیا؟ ما به هم محتاجیم. پُل زدن برای رفع احتیاج خود ماست هرچند دیگران را هم به مقصد می رساند. بکوشیم کارمان به وصل بینجامد و از وصال دیگران شاد باشیم نه این که اره فصل در دست مان باشد و نقشه دیوار در سر مان. اولی خیلی بهتر است......

ب / شماره 5165 / سه شنبه 16 آبان 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020816.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM