راهِ رسیدن به امام زمان(عج) درست زندگی کردن است. چله گرفتن و چهارشنبه داری و راه های دیگر حتی اگربه دیدن صاحب الزمان هم – فرضا- برسد، فضیلت بزرگی نخواهد بود. در زمان حیات ائمه(ع) و حتی رسول اعظم الهی(ص) همه آنان را می دیدند اما بهره ای نمی بردند. بهره سلمان فارسی برد از "پیامبرزیستی" که به این خاطر به " منا اهل البیت" بار یافت. سود را عمار برد که به شاخص حق از باطل تبدیل شد. راه رسیدن به جایگاهی چنین زیستن به قاعده عصمت است نه چله گرفتن و کار هایی از این قبیل. حکایتِ مردی قفل ساز را خوانده یا شنیده اید اما به یک بار دیگر خواندن هم می ارزد. البته با تاملی که نگاه ما را به ادامه راه باز کند؛" قفل ساز نشسته و با او گرم گرفته بودند و سخن می گفتند.در همین حال می بیند پیرزنی ناتوان و قد خمیده ،عصا زنان آمده و با دست لرزان قفلی را نشان داد و گفت: برای رضای خدا این قفل را به مبلغ سه شاهی از من بخرید. من سه شاهی پول نیاز دارم. پیرمرد گفت: این قفل هشت شاهی ارزش دارد، من آن را به هفت شاهی می خرم زیرا در معامله ای چنینبیش از یک شاهی منفعت بردن بی انصافی است. پیرزن با ناباوری گفت: من التماس کرده ام اما هیچ کس راضی نشد این قفل را به سه شاهی از من خریداری کند. سرانجام پیرمرد هفت شاهی پول به آن زن داد و قفل را خرید. من محو این ماجراپیغامِ امام عصر (عج) را گرفتم:" اینطور باشید تا ما به سراغ شما بیاییم." بله، چلّه نشینی لازم نیست، علم جفر سودی ندارد، علم سالم داشته باشیم و مسلمان باشیم. آن وقت بین ما و امام زمان مان فاصله نخواهد بود. بدانیم همه در جلسه امتحانیم. هر کدام مان درست در جایگاهی که داریم نه به چله نشینی و فلان اعمال. هرکجا هستیم به انصاف رفتار کنیم. مروت بورزیم. گره از کار مردم بگشائیم. مسلمانی این است. در روایات هم داریم که بعد از واجبات هیچ عملی چون دست گیری از مردم خدا را خشنود نمی کند. چنین باشیم. معلم هستیم برای هر جلسه مطالعه کنیم. قاضی هستیم عدالت را به رفتار در آوریم. پزشکیم، برای توسعه سلامت مردم بکوشیم. هرجا هستیم وظیفه حرفه ای خود را اخلاقی و در اوج به انجام رسانیم. راه رسیدن به حجت خدا و حتی پوشیدن ردای خلیفه الهی از مسیر عمل صالح می گذرد.

ب / شماره 5163 / یکشنبه 14 آبان 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020814.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM