هر چیزی با استفاده درست می تواند به "ارزش" تبدیل شود. این را هم استانی های نجیب و فهیم ما از قرن ها قبل با این ضرب المثل به ما نسل به نسل تعلیم کرده اند که "برای نهادن، چه سنگ و چه زر" به واقع هم فرقی نمی کند این دو وقتی قرار نیست به سرمایه ای زایا و گره گشا تبدیل شود. آب هم اگر در یک جا محدود و محصور شود دیگر نمی تواند مایه حیات باشد بلکه گاه مایه عذاب هم خواهد شد. مرداب ها را در نظر بگیریم از این جنس است. سرمایه هم وقتی به ثروت تبدیل و انباشت شود نه تنها گرهی باز نخواهد کرد که گره افزا هم خواهد شد. آدم باید کلی انرژی بگذارد برای حراست از آنو به واقع ثروت است که" کنز" شده و انسان را به خدمت می گیرد تا سرمایه در جریان باشد و به آدم خدمت کند. پیشتر ها هم در حکایت ها خواندم،" مردی خسیس طلاهایش را در گودالی پنهان کرد و هر روز به آنها سر میزد. یک روز یکی از همسایگانش طلاها را برداشت. مرد خسیس به گودال سر زد اما طلاهایش را نیافت و شروع به شیون و زاری کرد. رهگذری پرسید: چه شده؟ مرد حکایت طلاها را گفت. رهگذر گفت: این که ناراحتی ندارد. سنگی در گودال بگذار و فکر کن که شمش طلاست، تو که از آن استفاده نمیکنی، سنگ و طلا چه فرقی برایت دارد؟ " راست گفت این مرد. ارزش هر چیزی در داشتن آن نیست بلکه در استفاده از آن است. در استفاده درست از آن. این است که به تولید ارزش افزوده منجر می شود. فکر می کنم از آن ضرب المثل و این حکایت باید به این موضوع مهم بپردازیم که خراسان جنوبی بیشترین "سپرده گزاری ها" را دارد در نظام بانکی اما باید به این اندیشید که سهم ما از " سرمایه گذاری"ها چقدر است. سرمایه گذاری است که باعث رونق می شود نه سپرده گذاری. سپرده ها را خیلی راحت شبکه بانکی به استانی دیگر می برد و به سرمایه تبدیل می کند در خدمت توسعه آن مناطق اما آنکه ضرر می کند خراسان جنوبی است. خود ماییم که که بهره داشته های ما را دیگران می برند. فکر می کنم ما نیاز به فرهنگ سازی داریم. برای این که زر ها مان را از مرحله سنگی خارج و به سکه رایج تبدیل کنیم. آن وقت رونق به بازار استان خواهد آمد تا به ما به عنوان استان محروم نگاه نکنند بلکه استان محترم ببینند خراسان جنوبی را....

ب / شماره 5161 / پنجشنبه 11 آبان 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020811.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM