تربیت، زیرساخت های انسانی را فراهم می کند. برخی آن را حتی فراتر از آموزش می دانند. اگر در آموزش فقط به یادگیری فرد کار داریم، در تربیت به پرورش و کاربستِ آموزش هم کار داریم. به همین خاطر است که کلاس دار آموزش، آموزگار است و آموزش دهنده اما کلاس دار پرورش، مربی است و تربیت کننده. شانی چنین، اقتضای می کند تا بایستگی های نظری به شایستگی های عملی و اخلاقی غنی سازی شود تا مربی بتواند از تلخی های رفتاری هم مربای شیرین بسازد. استاد صفائی حائری(ره) ناظر به همین جایگاه است که در صفحه 73 کتاب تربیت کودک، می نویسد:" مربى نبايد از هوس‏ ها و خواسته‏ هايش كمك بگيرد و كودك را با محبت بيش از حد و يا زجر بيش از حد، فاسد و خراب كند. بلكه بايد زمينه را بسنجد و روحيه‏ ها را بشناسد و سپس از عامل مناسب، به مقدار لازم استفاده كند تا نتيجه بگيرد؛ چه بسا در تربيت كودك احتياج به شعور و همفكرى باشد، احتياج به تبادل نظر و همكارى باشد." او باید تجسم این ضرب المثل باشد؛ چون که با کودک سر و کارت فتاد/ پس زبان کودکی باید گشاد. به گفته استاد، مربى دلسوز از اين مسائل غافل نمى‏ شود و بر خود ننگ و عار نمى‏ شمارد؛ چون هدف تربيت و سازندگى مغز و قلب و عقل و احساس كودك است. کسی که چنین باید بکند لزوما، بايد از پاكى و دلسوزى و سياست و آگاهى و آينده‏ نگرى برخوردار باشد و كودك را براى برخورد با مسائلى كه بعدها به وجود مى‏ آيند آماده كند، نه اين كه فقط به مسائل بينديشد و نه اين كه كودك را از مسائل دور نگه دارد و بى‏ خبر بگذارد! و نه حتی این که با پاسخ به مسائل، کار را تمام شده بداند. مربی، معلم ریاضی نیست که با رسیدن به پاسخ کارش تمام شده باشد. پاسخ در این حوزه، دریچه های گوناگون می گشاید. باز این مربی است که باید هدایت فکری او را به عهده داشته باشد. اگر مربیان ما کار را درست انجام دهند فردای درستی و راستی هم در انتظار جامعه خواهد بود. کژی ها و نادرستی ها به این خاطر است که در تربیت چنان که باید سرمایه گذاری نکرده ایم لذا هزینه های بسیار برما بار می شود بی آن که فایده چندانی داشته باشد. تربیت درست است که بسان سرمایه گذاری دراز مدت پر ثمر می شود.

ب / شماره 5147 / چهارشنبه 26 مهر 1402 / صفحه 2

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020726.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM