صلح را و صلاح را حرمت می نهیم. فلاح و رستگاری را تقدیس می کنیم. مایی که به زیستن در فضای جنگ، عبادت را به عبودیت ارتقا دادیم. با همه وجود جنگیدیم، حرف زدیم، نوشتیم و دیگران را هم به این واجب دینی، ملی، انقلابی و انسانی، دعوت کردیم اما هیچگاه جنگ را دوست نداشتیم. چه آن روز و چه امروز اگر از جنگ می نویسیم، نه به این دلیل است که جنگ را تقدیس کنیم. نه، جنگ را هرگز طالب نبودیم؛ چه رسد به اینکه قلم به تقدیسش بگردانیم. اتفاقا آنچه برای ما نفرت انگیز است، جنگ است. هرچند تسلیم با ذلت را نفرت انگیزتر می دانیم. در این میانه دفاع را اما مقدس می شماریم و مدافعان را نیز به زیبایی رفتار و کرامت کردارشان تقدیس می کنیم؛ دفاعی که خاکریز صلح و صلاح است؛ همان حماسه ای که در کلام مرجع عالی قدر شیعه و امام انقلاب، خمینی کبیر، «دفاع مقدس» نام گرفت و مکتبی شد انسان ساز. این هم شعار نیست، هزاردرهزار سند پای این باور است. هر شهید و سبک زندگی حرفه ای و اخلاقی اش یک برهان قاطع است از اعجاز تربیت خمینی که از سنگِ خارا هم گوهر شب چراغ می ساخت. انگشت شمار هم نبودند فرزندانِ روح الله که پرشمار بودند. قلم ها باید برخیزد به فراوانی تا یک صفحه از زندگی هرکدام بنویسد. نه از جنگ که از آدم های درگیر جنگ. آدم هایی که اگرچه رزم جامه بر تن داشتند اما هواخواهان زندگی بودند حتی برای دشمن. فکر می کنم یکی از تفاوت های آشکار ما بادیگران در همین بود و هست. دیگران جنگ را بزرگ می داشتند و ما رزمندگان را. آنان توپ و تانک را به رخ می کشیدند وما چهره نورانی انسان را. آنان از گلوله می گفتند و ما از گلوی حق طلبان که جز به خیر و صلاح گویا نمی شد. ما وقتی از جنگ می گوئیم به دفاع مقدس نظر داریم و به مکتبی که زندگی را نگهبانی می کند. از مرامی که دشمن را هم در حفاظ نگاه زندگی ساز می بیند. این را باید برای نسل امروز تبیین کرد تا بدانند که تفاوت دفاع مقدس ایران با جنگ های جهانی چیست. اگر بدانند قطعا راه را به همان سمتی ادامه خواهند داد که شهدا رفتند. باری، ما در جنگ از تفنگ و گلوله حرف نمی زنیم. از قدرت انفجار و تخریب بمب ها روایت نمی کنیم، از انسان سخن می گوییم که تا می توانست می کوشید قدرت تخریب گلوله هایش مدیریت شده و کم زیان باشد. از این که نگذاشتیم دشمن ما را مدیریت کند و به رفتاری چون خود وادارد. مهم نبود که آن سو مرگ را بر زندگی می بارد. مهم بود که این سو ماییم که زندگی را چون آب بر آتش جنگ می باریم تا خاموشش کنیم. تفاوت ها را که بدانند بچه های ما، یک شبه بزرگ خواهند شد در شکوه فرهنگی که از دل جنگ به زلالی دفاع مقدس، کاریز زد. در عظمت فهم مردمانی که برای خون دادن به دشمن مجروح شان هم صف می بستند. در کرامت مجاهدانی که ایثار را زندگی می کردند. اگر آنان را بشناسند فرزندان ما به ایرانی بودن خودافتخار خواهند کرد....

جمهوری اسلامی / شماره 12635 / پنجشنبه 30 شهریور 1402 / صفحه 3 / خبر

https://jepress.ir/archive/pdf/1402/06/30/3.pdf

شفقنا / https://fa.shafaqna.com/news/1653356/

صاحب خیر / https://sahebkhabar.ir/news/62503524/

Powered By
  BLOGFA.COM