برخی تنفر ها بی منطق است چنان که برخی از شیفتگی ها. در حوزه فضای مجازی ما با این دونگاه مواجهیم و از هر دو هم ضربه خورده ایم. آنان که دشمن کیشانه با این واقعیت زندگی مواجهه دارند تا جایی که دست شان می رسد ما را از فرصتی سازنده محروم می کنند. کسانی هم که با شیفتگی نمی توانند ابروی بالای چشم این فضا را ببینند هم فرصت برداشت سلامت را با مشکل مواجه می کنند. فکر می کنم نگاه ما به این" نو وار"د باید چنین باشد که بپذیریم،فضای مجازی یک ظرفیت است. مثلِ یک ظرف خالی. به خودی خود نه ارزش است و نه ضد ارزش. این که چگونه آن را پُر کنیم، ارزشمند سازی داشته باشیم یا ارزش ستیزی، به خود ما بستگی دارد. دیده ایم که دیگران در جهان متناسب با نظامات تعریف شده خود، از آن یک فرصت می سازند و بهینه بهره برمی دارند. ما اما- متاسفانه- نتوانسته ایم به دستاوردی چنین برسیم. دلیلش هم در قدم اول این است که از همان اول به صلبی ترین روش با آن مواجه شده ایم. لذا، فرصت بهره وری ایجابی را تا حد بالایی از دست داده ایم. می شد بهتر و عاقلانه تر مواجهه کرد و استفاده نمود. هنوز هم می شود با تغییر نگاه، از آن بهره کافی برد. فضای مجازی از آنجا که سهل الوصول ترین و در عین حال تعاملی ترین رسانه است می تواند 24 ساعته با افکار عمومی ارتباط بگیرد. حکمرانی بخرد و آگاهانه، از در تعامل با این ظرفیت وارد می شود و با تولید محتوای صادق و حرفه ای، با جامعه مخاطب خود به گونه ای غیر مستقیم و توام با احترام ارتباط می گیرد. کنشگران شناخته شده که اعتماد مردم را سرمایه دارند در این راستا می توانند کمک کار حاکمیت باشند. البته باید توجه داشت که از این سرمایه حاکمیت باید درست استفاده کند. با نگاه تبیینی و دقفیق سازی رابطه، کنشگران پل ارتباطی ملت- دولت خواهند بود. این می تواند اعتماد عمومی را قوام بخشد و بنای آن را آجر هایی چند بلند تر کند. ملت هم در پناه آن بهتر و با آرامش بیشتر زندگی خواهند کرد......

ب / شماره 5126 / چهارشنبه 29 شهریور 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020629.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM