حرام خواران به جهنم می رسند. این را پیشتر گفتیم. به جهنم می رسند، بی آن که فرصت آغازی برای شان باشد که شاید خود را در مسیری دیگر قرار دهند. نه،" راه یابی" فقط در همین دنیا مقدر و ممکن است. آخرت راه به مقصد می رسد. همان جایگاهی که در این دنیا گام ها مان را به آن سو، جهت داده ایم. به همین دلیل است که اهل معرفت همواره زبان به این دعا گویا دارند که؛" اَللَّهُمَّ ارْزُقنا رِزْقاً حَلاَلاً طَيِّباً؛ خدایا روزی حلال نصیب من کن." لقمه پاک است که روشنایی جان می آورد. لقمه های شبه ناک، اگر هم آتش پر لهیب نداشته باشد مثل چوب تر، دود خواهد داشت هرچند به کلی نسوزد. دود هم خانه دل را سیاه می کند. آیت الله مجتهدی تهرانی،با بیان این که؛" اگر انسان یک لقمه حرام بخورد تا چهل روز اثر می گذارد." به بیان یک ماجرا می پردازد و می گوید:" اوایلی که آیت الله مرعشی نجفی (رحمه الله علیه) به قم آمده بودند یک شب ایشان را مهمان می کنند .او هم شب در خواب می بیند که امام زمان علیه السلام به او می فرمایند : دستت را سر هر سفره ای دراز نکن." بله، اول باید سفره را شناخت و بعد دست در آن برد. این دست که حرام نیست ندانسته دست در سفره بردن اما ممکن است لقمه حرامی به دست برسد. این هم درست که انسان در برابر ندانسته ها و این قبیل لقمه ها تکلیف شرعی ندارد و آثار گناه بر آن مترتب نیست اما آثار تکوینی این لقمه همان دود است که جان را سیاه و حتی تباه می کند. بدانیم و به این آموزه دینی التزام داشته باشیم که می گوید" انسان باید در شکمش و سواس شود ." وسواس داشته باشیم در این زمینه. خیلی خوب است وسواسی چنین داشتن که انسان را از آتش دور می کند. میان این وسواس تا کسانی که به بیماری اسراف آب دچار می شوند و "وسواسی" خوانده می شوند زمین تا آسمان فاصله است. این کژ رفتاری تا وسواس در حرام و حلال که کجی های رفتار را راست می کند زمین تا آسمان فرق می کند....

ب / شماره 5120 / دوشنبه 20 شهریور 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020620.pdf

+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم شهریور ۱۴۰۲ساعت 11:12  توسط غلامرضا بنی اسدی  |