"... و جانش را در راه تو بذل کرد تا بندگانت را از جهالت و سرگردانی گمراهی برهاند درحالی که بر علیه او به کمک هم برخاستند، کسانی که دنیا مغرورشان کرد و بهره واقعی خود را به فرومایه‌ترین و پست‌ترین چیزها فروختند و آخرتشان را به کمترین بها به گردونه فروش گذاشتند، تکبّر کردند و خود را در دامن هوای نفس انداختند، تو را و پیامبرت را به خشم آوردند و از میان بندگانت، ازاهل شکاف افکنی و نفاق و بارکشان گناهان سنگین و سزاواران آتش اطاعت کردند، پس با آنان درراه تو صابرانه و به حساب تو جهاد کرد تا در طاعت تو خونش ریخته شد و حریمش مباح گشت.خدایا آنان را لعنت کن لعنتی سنگین و عذابشان کن عذابی دردناک..." این ترجمه فرازی است از زیارت اربعین که با عبارتِ "وَبَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیکَ لِیسْتَنْقِذَ عِبَادَکَ مِنَ الْجَهَالَهِ" شروع می‌شود. فکر می‌کنم از فرود بازمان می‌دارد اگر خواندن این را به دانستن و فهمیدن و زیستن ارتقا دهیم.

رفتن به سوی حسین(ع) قدم شماری نیست بلکه نفس شماری است به اندازه‌ای که بر نفسِ خود امیر شویم و در شمار بندگان خدا برای خود جا باز کنیم. همان عباداللهی که حسین، علیه‌السلام، پدر شان است در شکوه "اباعبدالله". این راه را با جهل نمی‌توان رفت. علم می‌خواهد که به معرفت رسیده باشد. آن وقت نرفته هم به مقصد می‌رسند. چنان که در کلام فروغی بسطامی هم سراغ شان را می‌توان گرفت آن گونه که می‌گوید:

یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد

یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند.

نکوشیدگان البته کوشنده جان و معرفتند. به پای تن نکوشیدند اما به پای سر کوشنده ترینند. آنان که نگاه‌شان فقط به پای تن باشد معلوم است که نمی‌رسند. معرفت هم می‌گوید وقتی مغرور شدگان به دنیا، بد معامله کردند و آن روز در برابر حسین(ع) ایستادند امروز هم پویندگان آن راه به"خیمه سیدالشهدا" نخواهند رسید. باید به اربعین نگاهی معرفتی داشت. همان که در زیارت اربعین تحریر شده است تا ما را از فرو افتادن به کژراهه‌ها مصونیت بخشد. باید خود را صافی کرد. باید در انتخابی بزرگ خود را با مکتب امام حسین(ع) تنظیم کرد. اگر آن روز، اهل جهالت و غرور و خود حق پندار از"خرگاهِ عمرسعد "سر در آوردند، امروز هم با همان رفتار، به جای دیگری نخواهند رسید. اهالی اربعین، فرزندان این منطق مصرح در زیارت عاشورایند که خط را تا قیامت چنین روشن می‌کند؛ "اِنّی سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَکُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَکُمْ وَ وَلِی لِمَنْ والاکُمْ وَ عَدُوُّ لِمَنْ عاداکُمْ" این را هم رزق برتر خویش می‌دانند. روزی خوری از سفره اربعین نیازمند به معرفت رساندن مناسک است. مراسم را به اندیشه و رفتار حسینی غنا بخشیدن است. چنین نشود - خدای نکرده - خسته خواهیم شد اما به مقصد نخواهیم رسید. زیارت‌ها را دوباره بخوانیم با نگاهی مطالعه گر که ما را به منطق و منهج "مزور/ زیارت شونده" برساند. این گونه زیستن است که دامنه بهشت را به زندگی امروز ما هم می‌کشاند...

جمهوری اسلامی / شماره 12623 / دوشنبه 13 شهریور 1402 / صفحه اول و 3 / خبر

https://jepress.ir/?newsid=313452

http://jepress.ir/archive/pdf/1402/06/13/3.pdf

ب / شماره 5117 / پنجشنبه 16 شهریور 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020616.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM