یک پُست دریافت می کنم از یک نامِ قابل احترام. تصورم دریافتِ پُستی پند و اندرز است اما – با هزار تاسف- با کلیپی مواجه می شوم که شوکه ام می کند. توقعِ ارسال چنین کلیپی از آن فرد ندارم. لینک قید شده زیر پست، آدرس یک جایگاه محترم است. روی آن کلیک می کنم، خوشبختانه، پیغام می آید چنین آدرسی وجود ندارد. خوشحال می شوم که -ان شاالله- به آن جایگاه لینک نمی شود اما نفس ارسالِ آن برایم بسیار سنگین می آید. سنگین از این جهت که می دانم ساختارِ اخلاق اگر در جامعه ای به هم بریزد، بنیان آن جامعه نیز با زلزله ای دچار خواهد شد. زلزله ای که قوی ترین سازه ها را نیزدر هم خواهد ریخت. "اگر" ی که متاسفانه دارد به فراوانی واقعیت پیدا می کند. ارباب سیاست که قرا بود به منهج "سیاست عینِ دیانت" باورمند و عامل باشند، " دیانتِ" شان، سیاسی شده است و همه چیز را با ترازوی منافع کوتاه مدتِ امروزِ خود می سنجند. اصلا هم فکر فردا نیستند که همه زیر آوار بداخلاقی ها خواهیم ماند. متاسفانه داعیه داران اخلاق هم در این میان -گاه- به بازنشرِ محتواهایی همت دارند که خود "فاحشه" می شمارند. انگار به روی مبارک نمی آورند که" تشییع فاحشه" هم حرام و گناهی در همان تراز است. بزرگواران، در دوران غیر سیاسی در پشتِ تریبون ها، در فهرست کردن گناهان کبیره به این رفتار زشت، توجه می دهند اما وقتی کار به بازی های سیاسی و احتمال رقابت می رسند، بی توجه به آموخته ها و گفته های پیشین، خود به عاملِ"تشییعِ فاحشه" تبدیل می شوند. ماجرایی که با کامنت هایی چون خود کامل می شود. آنقدر حال به هم زن است که نمی توان آن را تا آخر دید، تا نیمه خواند. حتی به اولین کامنت ها فکر کرد. نمی دانم این پرده دری ها چه فایده ای دارد برای شان که هیچ مرزی و حریم و حرمتی نگه نمی دارند. رفتاری چنین از جاهلان، ناسزاوار است چه رسد به کسانی که برای خود شان دانش و علم قائل اند. نمی خواهم قلم به تصریح زنم در این وادی که هم زدنش شامه جامعه را به شدت می آزارد. فقط می خواهم بگویم این بکِش،بِکش ها به کُشتنِ اخلاق می انجامد که چون بمیرد زندگی بی معنا خواهد شد. بداخلاقی و تشییع فاحشه بد است چه فلان پیچ محلی باشد یا فلان ستاد و فلان فرد که باید مرزبان اخلاق باشند. اتفاقا از مدعیان بدتر است، خیلی بدتر. اما دریغ که "ماکیاولی" قد کشیده در نگاه برخی ها، به خدمت گرفتن هر" وسیله" نامشروع را در خدمتِ" هدف" شان که کسب قدرت است، "توجیه" می کند. حواس شان نیست که حساب ذرات را نه فقط در قیامت حضرتِ خالق، که در همین دنیا هم افکار عمومیِ خلق، به دقت می سنجد و سزا می دهد. حواس مان به این مهم باشد حتما......

ب / شماره 5096 / یکشنبه 22 مرداد 1402 / صفحه 2

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020522.pdf

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۲ساعت 11:59  توسط غلامرضا بنی اسدی  |