|
نام امام سجاد(ع) که به میان می آید، هرکس یاد چیزی می افتد؛ بیماری، سجده، دعا، مناجات، و.... من اما یاد مردی می افتم که مسجد اموی را بر سر خلیفه اموی ویران کرد. نه این که خشت و گل آن را فرو بریزد، نه، شاکله معنایی آن را در هم ریخت. کدام مسجد می تواند در برابر فرزند مکه و منا بایستد؟ کدام مسجد می تواند در برابر سید الساجدین، سجاده را پیش دیگری پهن کند برای نماز؟ کدام موذن می تواند اذانی بخواند که به نبوت پدر آن مرد گواهی ندهد؟ آوار شد مسجد بر سر یزید چنان که مسجد ضرار. برای من امام زین العابدین، ادامه بلند عاشوراست تا کاخ یزید. حقیقت حسین است که باطل آل ابوسفیان را برای همیشه رسوا می کند. کلمات امام سجاد(ع) مثل شمشیر عاشورائیان ظلمت ستیز و تباهی سوز بود. آل باطل می خواستند کربلا را در کربلا دفن کنند و حق را به نام باطل بکوبند و باطل را لباس حق بپوشانند و بر صدر بنشانند اما حماسه سید الساجدین در راس و حضرت زینب(س) و ام کلثوم(س) و کاروانیان در کنار ایشان، کربلا را به اقصای عالم توسعه داد. قواره کربلا در آن روزگار از نینوا تا کوفه و تا شام پهن شد . به روزگاران جهان را فرا گرفت. نهضتی که با خون آغاز شده بود با پیام به جهان گشایی ماندگار پرداخت تا جایی که هر روز بخشی از زمین و ضمیر و ذهن مردمان را از آلودگی یزیدیسم بیشتر طهارت داد. این که امروزه بر سر هر کوی و بازار نام حضرت حسین(ع) آواز می شود به برکت آن کلمات روشنی آفرین است. اربعین نیز عظمت خود را از آن بیانات صادق دارد که حضرت علی بن الحسین در مرکز قدرت یزید، به صریح ترین کلمات بیان کرد. راهپیمایی پیاده اربعین که به عنوان یک مناسک توام با معارف، میلیون ها انسان را به کربلا می کشاند نتایج مبارک سحری است که امام سجاد(ع) رقم زد. صبح دولت مهدوی که بدمد، حسین، پر فراوانی ترین کلمه ای خواهد شد که بر زبان ها جاری می شود. ان شاالله ب / شماره 5095 / شنبه 21 مرداد 1402 / صفحه 3 http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020521.pdf
+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم مرداد ۱۴۰۲ساعت 11:14 توسط غلامرضا بنی اسدی
|
|
درباره وبلاگ  روزنامه نگار شهر امام رضا
|
