کشوری که به افق های بلند نگاه دارد یک لحظه هم نباید بر جا بماند. گام ها را کوچک و اما به قاعده و با شتاب باید تنظیم کند. بلند پروازان را هم از عواقب بی پایه، پریدن بر حذر دارد و چنان که رهبر فرزانه انقلاب، پیشتر ها راهبرد سازی کردند، مسیر را با عینکی بنگرد که مستظهر به سه "عین" باشد؛" با علم، با عقل، با عزم؛ سه تا «عین». عالمانه باید باشد؛ عاقلانه باید باشد؛ عازمانه باید باشد. باید با عزم همراه باشد؛ با سست‌عنصری و سست‌عهدی نمی شود پیش رفت. " با هیجانات لحظه ای می شود ویران کرد اما ساختن ممکن نیست. طرح و نقشه و لوازم باشد اما عزم نباشد هم کار درست نمی شود. به تصریح کلام تعیین کننده حضرت آیت الله خامنه ای،" علم و عقل را به کار بگیرند" با این بایستگی، شایستگی ها ایجاد و برای به خدمت گرفتن فهرست می شود. حساب، کتاب پیدا می کند و سطر های کتاب، حساب کار را عیان می کند. این دوگانه که در جای خویش ایجاد و عملیاتی شد، نوبت عین سوم می رسد و کلام رهبری که" و عزم ملی را مثل موتوری پشت سر اینها قرار بدهند." آن وقت حرکت آغاز می شود. بینات، چراغ راه می شوند و آن وقت بهار کارائی شروع می شود و این واقعیت رهبر گفته که؛" ما می توانیم این کارآئی را افزایش بدهیم." بدانیم که "می شود" و " می توانیم" شعاری تبلیغاتی نیست هرچند برخی ها با رویکردی چنین به خدمت گرفتند و خدمتی شایسته انجام ندادند. می شود و می توانیم راهبرد انقلاب برای دیروز و امروز و فردای انقلاب بود و هست. در صحیفه امام؛ ج ‏14، ص 306 – 309 از بیان حضرت روح الله می خوانیم:" اگر افکار شما آزاد شد و باورتان آمد که" ما می ‏توانیم" که صنعتمند و صنعتکار باشیم، خواهید بود. اگر افکارتان و باورتان این باشد که ما" می‏توانیم" مستقل باشیم و وابسته به غیر نباشیم، خواهید توانست. اگر کشاورزان ما باورشان این باشد که ما" می‏ توانیم" در کشاورزی به جایی برسیم که صادر کنیم و وابسته به غیر نباشیم، بلکه دیگران به ما محتاج باشند، می‏ توانند." بله، ایمان که آمد، یقین به توانستن که حاصل شد باید خود را آماده تولید محصولاتی بکنیم که هر کدام سفیر موفقیت ما بشوند در هر جایی که می روند. مگر نه این که دنیا دارد با تولیدات خود جهان گشایی می کند؟ چرا ما در این میدان، پرچم خود را به اهتزاز در نیاوریم؟ تازه ما خیلی چیز ها داریم که برای دیگران آرزو ست. منابع زیززمینی فراوان، منابع انسانی توانمند، دانش بنیانی راهبردی، و...و اگر بتوانیم توانمندی های مان را درست فعال کنیم، کارائی همه جانبه ما روز افزون خواهد شد. اما دریغا که فریاد الرحیل نخبگان را می شنویم. کار به کوچ شرکت های دانش بنیان رسیده است. این زنگِ شادِ سفر نیست، ناقوس زمین گیر شدن ماست. اگر نتوانیم فرزندان نخبه وطن را نگهداریم، اگر نتوانیم فضا را برای فعالیت آنان فراهم کنیم، نه به آرزو ها که به برنامه های برکاغذ ثبت شده هم نخواهیم رسید.ما "می توانیم" زمانی محقق می شود که میدان را برای نخبگان خویش فراهم کنیم. همین!

ب / شماره 5076 / دوشنبه 26 تیر 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020426.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM