توکل کیمیاست. گرانمایه گوهری است که ارزش ایمانی و انسانی را می افزاید. انسان با این سرمایه است که به بازار زندگی وروری موفق می تواند داشته باشد. این را در اندازه های کوچک هم تجربه کرده ایم. دیده ایم بچه وقتی سایه پدر را بر سر می بیند، در خویش هم احساس قدرت می کند. ترس او می ریزد و اعتماد جایش را پر می کند. به واقع آرامشی تولید می شود که زمینه را برای دیگر تولیدات هم فراهم می کند. وقتی که توکل بشود پناه بردن به خدا و اعتماد به قادر متعال معلوم است که رهاورد آن آرامشی خواهد بود که می تواند سفره دیگران را هم رونق دهد. جایی خواندم،" این که ما بدانیم قدرتی عظیم همراه ماست و بر آنچه می گذرد ناظر است، برای ما اطمینان قلبی به همراه می آورد. علاوه بر این، سپردن بار زندگی به خداوند، به انسان کمک می کند که دشواری ها را آسان تر پشت سر بگذارد و زیر بار سختی ها و دشواری ها خم نشود. کسی که بر خدا توکل می کند، با نگرش مثبتی که به نتیجه عمل خود دارد، با انگیزه و انرژی بیشتری برای رسیدن به هدف خویش تلاش می کند و این کوشش، برخاسته از تکیه گاه استواری است که در آن هیچ گونه شکستی را نمی توان تصور کرد." همراهی با پیروز مطلق، در مطلقِ امور هم به آدم آرامش می بخشد. ناآرامی و اضطراب، نتیجه احساس تنهایی است در جهان لایتنهای. سوغات بی تکیه گاهی است. به جرات می توان گفت،" اضطراب، محصول دنیای مدرن است؛ دنیایی که با وجود پیشرفت های علمی و افزایش رفاه، برای ما آرامش به ارمغان نیاورده و درعوض آسودگی، به ما تشویش هدیه داده است. در این غوغا، دین با ما از اعتماد به خالق هستی صحبت می کند و با توضیح مفهوم توکل از ما می خواهد که با تکیه بر خداوند آرام باشیم و بدانیم او که این هستی را آفریده است، ما را نه تنها اداره که کفایت می کند. حضرت حق، حلت عظمته در آیه 3 سوره طلاق، ما را به وعده صادق خویش توانا می کند. وقتی می خوانیم؛" وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ ۚ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ ۚ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا؛ هر کس بر خدا توکل کند پس همو برایش بس است؛ زیرا خدا به انجام رساننده فرمانِ خویش است، بی‌گمان، خدا براى هر چیزى اندازه‌اى قرار داده است." با توکل، می شود قدرت را در پاها یافت برای رفتن اما این هرگز به معنای فرو نهادن برنامه و خردورزی و عقلانیت نیست. مهار شتر را نباید رها کرد که با توکل ، زانوی او را باید بست. در همه امور چنین است. هیچ کاری را نباید رها کرد به نام توکل. تدبیر را به توکل باید غنا بخشید. جانمایه موفقیت تلاش است و روح دهنده به تلاش، توکل. موفقیت هم پرنده ای است که با این دو بال پرواز می کند....

ب / شماره 5050/ پنجشنبه، 25 خرداد ۱۴۰۲ / صفحه 2 /

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020325.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM