برکت فقط نان نیست که در سفره بنشیند و به قسم معتبر مردم ارتقا یابد. نان، نمادِ برکت است و محترم. محترم تر اما انسان است. به ویژه از نوعِ مومن که به واقع برکت و برکت آفرین است برای جامعه. هم خودش از کذر برکت و کرامت به آرامش می رسد و هم دیگران را به آرامش می رساند. پیامبر رحمت(ص) با تربیتِ انسان به قاعده ایمان می خواهد انسان را در تراز خلیفه الله تربیت کند. جوری که هر کس او را دید و مشی و مرامش را درک کرد. یاد خدا بیفتد. در جمع مردمانی چنین شاهد شکل گیری جامعه ای خواهیم بود که به خصایل نیکو، غنی سازی می شود. هر انسان هم به منبعی از فیض تبدیل و فیوضاتش عالم گیر می شود. اگر بخواهیم به یکی از کاربردی ترین خصایل مومن توجه دهیم، به این کلام نبوی خواهیم رسید که می فرمایند:"المؤمن اذا وعد وفی‏؛ مومن وقتی وعده ای داد بدان وفا{عمل} می نماید." همان که در ادبیات مردمی می خوانیم، حرفش با عملش یکی است. تبیین همان ضرب الثل قدیمی که "سرش برود، حرفش نمی رود". با مومنانِ صادق الوعد است که کارها به سامان می شود. سامان نیز تقویم نوشت همواره جامعه. اما اگر سکه جور دیگری بچرخد و با روی دیگر به زمین افتد، واویلاست. سر و کار با" منافق" می افتد که خدا "کافر" را هم به آن گرفتار نکند. چون با جماعتی مواجه خواهیم شد که در کلام پیامبر اعظم(ص) چنین نشانه خوانی شده اند: "آیة المنافق ثلاث: اذا حدث کذب و اذا وعد اخلف و اذا اؤتمن خان؛ نشان منافق سه چیز است1- هرگاه سخن بگوید، دروغ باشد.2- زمانی که وعده کرد، تخلف کند. 3- چون امین شمرده شود، خیانت نماید." با این سه گسل که در رفتار منافق است، جامعه مدام دچار زلزله می شود. گاه با ریشتر بالا و تخریب گسترده و زمانی با ریشتر کمتر. مهم این است که جامعه با افرادی چنین روی آرامش را نمی بیند. قرارش به بی قراری مدام تبدیل می شود. بسته به حوزه مسئولیت اش، خسارت ها کم و زیاد می شود. باید کوشید که هم خود را از این بیماری نجات داد و هم برای تجات جامعه از این مرض هولناک اقدام کرد. تاسی به منطق نبوی و زیستن به منهج احمدی، تنها راه گذر سلامت است. سلامت هم می تواند بستر ساز سعادت شود.

ب / شماره 5042/ سه شنبه، 16 خرداد ۱۴۰۲ / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020316.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM