در آرزوی پروازیم اما برای توان پریدن هیچ نقشه ای نداریم. می خواهیم به قله ها برسیم اما هنوز کفش هامان را پا نکرده ایم. می خواهیم آرزوهامان را زندگی کنیم اما اراده ای برای برخاستن نداریم. نمی شود. با این رفتار اتفاقی نمی افتد. بقول استاد صفائی حائری(ره) در صفحه 48 کتاب بهار رویش،" كسى كه مى ‏خواهد رشدى بكند بايد هم غذا بخورد، هم غذا را در وقت خودش بخورد و هم غذايى را بخورد كه نياز بدن اوست و كسرى ‏هايش را تأمين مى ‏كند." راه، این است. به دیگر سو روکردن ما را در بیراهه قرار می دهد مثل خیلی ها که خود را به هزار زحمت می اندازند. بدن شان ضایع می شود. بدن تباه شده نمی تواند عقل سالم را در خویش جای دهد پس تباهی توسعه پیدا می کند و فكرها عقيم مانده و باور ها تباه می شود. قلب‏آدم هایی چنین هم سرشار از بت ‏ها شده و روح‏هايشان را نیز به تنگى می رساند. به گفته استاد،" اين يك اصل است كه اگر كسى از نعمتى كه در دسترس اوست بهره‏ نگيرد، سياهى به او مى ‏رسد. جرقه ‏هايى كه مى ‏زنند، اگر كسى استفاده نكند و شكر نكند، سياهش مى ‏كنند و{راه را} به او مى ‏بندند." منطق کار هم همین است. کسی که با جرقه ها روشن نشود در تاریکی خواهد ماند. کسی که نعمت ها را با شکر پاسداری نکند نخواهد توانست در فراوان کردن آن به توفیق برسد. اتفاقا همان را هم تباه خواهد کرد چنان که دیگر ظرفیت های وجودی خود را تباه کرده است. خدا را رب و مربی و تربیت کننده هم ببینیم چه،" او براى رشد ما زمينه ‏ها، فرصت ‏ها، حادثه ‏ها، برخوردها، زمان ‏ها و مكان ‏هايى را تأمين كرده است كه به وسيله آنها حركتى بكنيم، گامى برداريم و پيشرفتى داشته باشيم." حتی بلاها و مشقت ها را در این هندسه باید دید و بسان فرصت، مغتنم شمرد. اغتنام فرصت است که زمینه شکوفایی را فراهم می کند والا" اگر ما اين همه محبت را جواب ندهيم و اين همه مايه را در راه به جريان نيندازيم، همه آنها را از ما مى ‏گيرند." آن وقت دست ما خالی می ماند. مایی که با دست پُر، با دامنِ خالی بیرون آمده ایم با دست خالی چه خواهیم کرد؟

ب / شماره 5026/ یکشنبه، 24 اردیبهشت ۱۴۰۲ / صفحه 3 /

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020224.pdf

در مسابقه تورم کسی پوریای ولی نمی شود! / صفحه 5

Powered By
  BLOGFA.COM