این تجربه زیستیِ بشر است- پس از آزمون های گوناگون- که با "همفکری" به توفیقات گسترده دامن می توان رسید. با همین تجربیات موفق است که بلوکه شدن قدرت در یک نفر را خردمندان نمی پذیرند. راه های برون رفت از نظمی چنان را چنین پی می گیرند که به راهبردِ توزیعِ منطقی و موثرِ قدرت بینجامد. این مسئله ای است که با ساختارسازی در نظام شورایی، در حکومت های مردمی در عالی ترین سطوح مورد توجه بوده و هست. در جمهوری اسلامی ایران هم نظامات طراحی شده با این نگاه است. جمهوریت نظام و ارزش های افزوده مردمی اش، با نقش آفرینی حداکثری و نظام مند مردم محقق می شود. موضوعی که ازقضا ریشه در اندیشه اسلامی هم دارد. خداوند در قرآن، در آیه159 سوره آل عمران «وَ شاوِرْهُمْ‏ فِی الْأَمْرِ» را و در آیه38 از سوره شورى «وَ أَمْرُهُمْ‏ شُورى‏ بَیْنَهُمْ» را چراغ راه فرموده، شورا را مبنای اصلی سلوک و رفتار متقابل مردم و آن را از ویژگی های برجسته مومنان دانسته است. ویژگیی که نه تنها در زیست جمعی که در نظام حکمرانی آنان نیز ظهوری آشکار باید داشته باشد. با نهادینه شدن شوراها، از فردمحوری در حوزه اجرا، جلوگیری و با فراهم سازی زمینه تبادل افکار و هم افزایی اندیشه ها، زمینه تفاهم و ایجاد امنیت خاطر بین افراد فراهم می شود. براساس همین نگاه می توان گفت که نظام شورایی، امکان بهره گیری از استعدادهای موجود در جامعه را برای رفع مشکلات آن فراهم می آورد. در این نظم هم امید شهروندان به موفقیت های فردا بیشتر است، زیرا می دانند نمایندگانشان با تخصص های مختلف و نگاه های فراگیر، بهتر می توانند مدیریت شهری را برای تحقق خدمات تعریف شده، همراهی، مساعدت و نظارت کنند. روستا با خرد جمعی و همراهی عمومی به توفیق افزون تر می رسد تا نظام تک محورِ کدخدایی. اگر کارنامه نظام شورایی در حوزه مدیریت شهری و روستایی را بررسی و با دوران پیش مقایسه کنیم، می‌بینیم که موفقیت در این دوران بی شک بیش از زمانی است که مدیر شهر با یک امضا، تعیین و با یک ابلاغ، جا به جا می شد. تحولات شهری و خط سیر عمران هم بسته به نگاه آن فرد تعیین می شد. در نظام شورایی اما نگاهِ او با چندین نگاه دیگر و زاویه یابی های تخصصی، غنی سازی می شود تا برنامه هایی اجرا شود که به استغنای مردم از حیث برخورداری از زیست بوم امن و توانمند سازی شده برسد. این هم کارآمدی نهادی را به امضا می گذارد که دراصل یک صدم قانون اساسی «برای‏ پیشبرد سریع برنامه‏ های‏ اجتماعی‏، اقتصادی‏، عمرانی‏، بهداشتی‏، فرهنگی‏، آموزشی‏ و سایر امور رفاهی» پایه ریزی شده است. اگر مدیریت کلانِ کشوری با "تلسکوپ" شهر ها و روستا ها را رصد کند، شوراهای محلی با" ذره بین" به دنبال ظرفیت ها و شناخت موانع خواهند بود. قطعا این هم دید را دقیق تر و هم توان ها را برای رفع موانع و فعال سازی ظرفیت ها می کند. این همه جوره به نفع شهر و روستای ماست.....

ب / شماره 5013/ شنبه، 9 اردیبهشت ۱۴۰۲ / صفحه 3 / چ2 ش

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020209.pdf

+ نوشته شده در  شنبه نهم اردیبهشت ۱۴۰۲ساعت 12:13  توسط غلامرضا بنی اسدی  |