باتجربه یک رمضان عبادت به عید فطر می‌رسیم. جان‌یافته در روزه‌داری و روضه باید در یک آغازِ دیگر قرار گیریم. بدانیم به نوخواهی و زیبا خواهی، نیک‌رفتاری، به‌عنوان یک فضیلت اخلاقی نیاز داریم. اگر می‌خواهیم حال‌وروز خودما خوب باشد، اگر جامعه را برمدار بهتر شدن می‌خواهیم، اگر کشورمان را روزبه‌روز عزیزتر می‌پسندیم باید به بهتر شدن هرروزه‌مان عادت کنیم. به‌ویژه اگر قصد خیرخواهی داریم باید به شیوه “مُحسنین” رفتار کنیم. همان‌ها که کارِ خوب را به خوب‌ترین شیوه ممکن انجام می‌دهند. نتیجه هم می‌گیرند. ما حق نداریم ولو با نیت خیر، دست‌به‌کاری بزنیم که هم خود آن “شر” باشد و هم شرهای زیاد از آن برخیزد. زخم را با مرهم می‌بندند کسی دستِ زخمی را با اسید نمی‌شوید. آن‌که برای تاراندن مگس از روی صورتِ اربابش، سنگ برداشت، “خاله خرسه” بود. اصحاب عقلانیت و معرفت به سیره معصومین، برای مردم “مرحم” و نماد رحمت و مهر می‌شوند. عقلا، کار خوب را به بهترین شکل انجام می‌دهند. امربه‌معروف دقیقا همین است. این‌که در دعوت به معروف هم از بهترین شیوه استفاده کنیم. اذان، بهترین دعوت‌نامه است به نماز. تک‌تک واژه‌هایش پر از خیر است و خیرخواهی. کسی که اذان بیدارش نمود، صدای ما به بیداری‌اش نخواهد کشاند حتی اگر خوابش را هم برآشوبد. این را به زیبایی در فیلم سینمایی” غریب” می‌بینیم. چیزی که کلیپ شده و در فضای مجازی به گستردگی بازنشر می‌شود. آنجا که رزمنده‌ای با سروصدای بلند دیگران را برای نماز صبح بیدار می‌کند اما از سوی شهید محمد بروجردی مورد توبیخ قرار می‌گیرد. او به اعتراض می‌گوید پس امربه‌معروف چه می‌شود. جوابش را از محمد چنین می‌گیرد که او را به بانگ زیبای اذان توجه می‌دهد که؛ امربه‌معروف یعنی همین. یعنی حی الی خیر العمل. نمی‌شود به خیر العمل خواند با رفتاری که از جنس خیر العمل نیست.

نخست نیوز / کد خبر : ۶۴۹۷۸ / پنجشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۲ / ساعت: ۱۲:۵۵

https://nakhostnews.com/?p=64978

Powered By
  BLOGFA.COM