مگر کسی بمیرد که آقایان بر سر مهر آیند. باید مجلسِ عزا برپا شود تا کنار هم بنشینن حضراتِ سیاسی. عکس های مراسم برخی چهره ها را اگر ببینید به همین گزاره ذهنی خواهید رسید که قلم در اول مطلب نگاشت. همین عکس های مراسم جاودانیاد عماد افروغ را ملاحضه فرمایید. انگار مجلس وحدت ملی بود. از چپِ چپ تا راستِ راست حضور داشتند. با فاصله یا بی فاصله هم در یک ردیف نشسته بودند. گاهی کار به احوال پرسی هم می رسید و یا از دوری دستی به احترام بر می خواست و لبخنده به مهر بر لب ها می نشست. خدا رحمت کند مرحومان را که باعث خیر می شوند. خداوند درجات اخلاقی مرد جامعه شناس، را مزاعف فرماید که به شرحِ اسم خویش، تکیه گاه و پرتو افشان بود. مجلسِ یادبود دکتر اغروغ، را نگاه کنید، کلی چهره های متفاوت می بینید که دیری است جز در مراسمی از این دست کنار هم نمی توان دیدشان. کاش حضرات لحظه ای به مرگ فکر کنند آن وقت شاید کاری بکنند که هم زندگی خودشان با افق تازه مواجه شود و هم فکری بکنند برای زندگی بهتر مرد. به هر حال زمانه، زمامِ مراد را به دستِ آنان سپرده است. به قلم آنان سرنوشت مردم رقم می خورد. همین هم می طلبد بخواهیم از آنان تا تکانی بخورند و مرگ را پیش رو ببینند و برای بهتر شدن زندگی این مردم نجیب و مظلوم تلاش کنند. بدانند که به تنهایی و با سیره تک جناحی نمی توانند کار را سامان دهند. یک کاسه شدن قدرت در سبد اصولگرایان، نتایج خوشایندی در پی نداشت. کار خیلی جا ها می لنگد. چه می شود فضا را برای بهره گیری از همه توان های فرزندان وطن فراهم کنند. کسی ضرر نمی کند. فایده هم عاید همه می شود. یاد بگیریم که جز از مجالس ترحیم هم می شود کنار هم نشست. اصلا رحمت، پیامد هم نشینی و تدبیر امور برای زندگی است. این گونه می شود به زادن زندگی از دل مرگ رسید. شاید بی راه نباشد که از "يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ؛او زنده را از مرده بيرون مى‌آورد و مرده را از زنده" به این درس برسیم که سبکِ همدلی در مجالس ترحیم را باید در زندگی هم تمرین کرد و برای زندگان، با حسن تدبیر و همراهی، رحمت آفرین شد. قطعا حضرات خود اولین بهره مندانِ همراهی خواهند بود اگر اندکی از منیت های خود بکاهند و ادامه راه را در "ماشدن" تجربه کنند.

ب / شماره 5008/ پنجشنبه، 31 فروردین ۱۴۰۲ / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020131.pdf

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی و یکم فروردین ۱۴۰۲ساعت 13:8  توسط غلامرضا بنی اسدی  |