لباس ارتش، رنگِ خاک است. به رنگِ نامیرایِ خاکِ وطن! لباس ارتشی که می پوشی، باید حواست به خاکِ وطن باشد. مبادا کسی به آن چپ نگاه کند. به یک چیز دیگر هم باید حواست باشد؛ بی غرور ذاتی نظامیان جهان باید برای مردم وطنت خاکسار باشی. یعنی زیستنِ همان شعاری که ارتشی ها خود فریاد می زنند؛ ارتش فدای ملت، ملت، پناهِ ارتش. راز ماندگاری ارتش جمهوری اسلامی ایران در همین است. در این که فدایی ملت باشد. در این که سربازی را زندگی کند. در این که حصنِ حصینِ ایران باشد. قد بکشد، چنان بلند که هیچ بیگانه ای نتواند این سو را دید بیندازد چه رسد که دست اندازد و پا بگذارد. باغ ها را، به درخت ها و درخت ها را به میوه هایش می شناسند و ارزش می گذارند. با این نگاه ارتش، یک اعتبار بلند و عیاری ارزش افزا دارد. باغ ارتش نخل تناور فراوان دارد. درختان مثمری که مردم وطن از آن میوه امنیت می چینند. تاریخ هم با تعظیم از این سرو های سر به آسمان کشیده روایت ها دارد. یکی می شود سرلشکر ولی ا... فلاحی است که در برابر گلوله های دشمن هم سر خم نمی کند و می گوید آنکه باید بترسد و ترسیده حرکت کند، دشمن است که به خاک ما آمده است نه ما. دیگری می شود سپهبد شهید صیاد شیرازی که صدام و منافقین، توأمان توانشان را برای حذف او به کار گرفتند. ما در ارتشمان سرلشکر آبشناسان را داشتیم که صدام را رسما به مبارزه رودررو در دشت عباس فراخواند. صدام نیامد، اما قوی ترین ژنرالش، قادر عبدالحمید، را با لشکر ویژه اش به مقابله با «شیر صحرا»ی ایرانی فرستاد که در جنگی نمایان امیر دلاور ما عبدالحمید را اسیر و لشکرش را منهدم کرد. باری، ارتش ما از امیرانی چنین شجاع کم نداشت که فراوان هم داشت. کهتری، اقارب پرست، کشوری، شیرودی و... این کتاب پر افتخار را ورق می افزایند. اصلا هر سرباز ما به وقت جنگ یک قهرمان می شد و نه تطمیع او را از میدان به در می کرد، نه تهدید. «سرباز» بودند و آماده «سر»بازی. تفاوت لشکریان ما از ارتش و سپاه و بسیج با لشکریان ِ حجاز و عراق در عهد امامان(ع) همین بود که آنان امام ِ زمان خود را تنها می گذاشتند اما فرزندان ایران تا آخر پای حق و نایب امام زمان را ایستادند. از این منظر است که می توان با افتخار گواهی امام روح ا...(ره) را در حق مردم ایران را ویژه تر در حق لشکریان خواند که "من با جرئت مدعى هستم که ملت ایران و توده میلیونى آن در عصر حاضر بهتر از ملت حجاز در عهد رسول ا...(ص) و کوفه و عراق در عهد امیرالمؤمنین(ع) و حسین بن على(ع) است." باری، لباسِ ارتش به رنگ خاک است. به رنگِ خاکِ نامیرای وطن. اما عطر خدا دارد. چنان که مردانش نیز به یاد خدا قوت می گرفتند و به نام خدا اقتدار خویش را به دشمن تحمیل می کردند.....

ب / شماره 5006/ سه شنبه، 29 فروردین / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020129.pdf

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم فروردین ۱۴۰۲ساعت 12:32  توسط غلامرضا بنی اسدی  |