برای تکریم یاد شهدا، این ما نیستیم که لطف می کنیم بلکه در باران لطف الهی مورد عنایت شهدا قرار می گیریم و به کرامت می رسیم. این شهدا نیستند که به ما محتاج اند. آنان در بی نیازی مطلقی قرار دارند که خداوند روزی شان فرموده است. این ما هستیم که به شهادت محتاجیم. به فرهنگی متعالی که هم" وطن" را نگه می دارد و هم "هموطن" را در معرکه عشق، جاودانگی می بخشد. نمی دانم ملت ها و مکتب هایی که "شهادت" ندارند، چگونه می توانند ابدیت را بفهمند. چه نیرویی در بازوان شان می تواند بازتولید شود که مرز ها شان را حراست کند. چه انگیزه ای زندگی شان را مهندسی خواهد کرد؟ شهادت برای ما جهت دهنده و سازنده است. شهید، حیات بخش است. تاسی به او، زندگی را بر مدار حیاتِ طیبه قرار می دهد. پاکیزه جانی می آورد. قبل از آن هم پاکیزه دستی را به عنوان یک باید همیشگی به ما یادآور می شود. حتی پیش از این هم طهارت پندار و گفتار را نهادینه می کند. این که اصرار دارم بر نوشتن از شهید، برای احیای راه و رسم ملکوتیانی است که مُلک را به معرفت درنوردیدند و غباری هم عارض لباس خاکی شان نشد. می گوئیم شهدا باید سرمشق باشند تا در مشق زندگیِ هیچ کس، دروغ و تهمت و اختلاس و فساد، جا باز نکند. گرفتن غلط و محاکمه فردی که غلط نوشته است، چاره کار نیست. باید از همین اول آموخت که کلمات را صحیح نوشت. باید رفتار ها را اصلاح کرد. باید درست رفتاری را تعلیم کرد. مگر آقا مهدی باکری، فرش پهن شده زیر تریبون را جمع نکرد تا یادمان دهد که نباید روی بیت المال پا گذاشت؟ اگر این را می نویسیم برای هشدار است که برخی ها برای خود فرش قرمز پهن نکنند. وقتی می گوئیم، آقا محمود کاوه، خودروی اهدایی به شخص خود را واگذاشت برای رزمنده ها و خود با خانوده سوار تاکسی شد، برای این است که اهالی امروز دنبال مدل ماشین های بالاتر نباشند. حاج عبدالحسین برونسی، که فرش راجمع کرد و پس فرستاد تا یادمان دهد که هر تار و پود بیت المال حساب دارد. احمد آقای رحیمی که از دادن چای سپاه به مهیمانان شخصی خودداری کرد، باید معلم ما باشد تا از جیب خود برای مردم کار کنیم اما از بیت المال حتی به اندازه ذره ای هم بی حساب برنداریم.از شهید و شهادت نوشتن، فقط تکریم شهید ودیروز نیست. مهندسی تنظیم امروز به آن قاعده و به کرامت رسیدن خود ما هدف است. در نوشتن هایی از این دست، در گذشته نمانده ایم. در خلاء هم قلم نمی زنیم، می خواهیم چشم امروزیان را به سبک زندگی حیات بخش باز می کنیم. می خواهیم جامعه امروز ما طهارت یابد از بدی ها و پلشتی ها. احیای امر شهادت، همه چیز را به رنگ خدا در می آورد. به رنگی که چون بر کویر بنشیند به بهار برمی خیزد. در بهاری چنین است که زندگی جلوه های بهشتی خود را نشان می دهد.

ب / شماره 4988 / دوشنبه، 22 اسفند ۱۴۰۱ / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14011222.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM