ولایت را ادامه نبوت می دانیم. باور به" من کنت مولاه فهذا علی مولاه"، جز این معنا نمی دهد. به ولایت در شکوه امامتِ دوازده گانه معتقدیم که اولی اش، در غدیر به دستِ پیامبرِ خاتم(ص) معرفی شد در شکوهِ مولا علی(ع). آخرینش هم از همین سلاله پاک است. به همت علوی و خُلقِ مصطفوی. مثل هر امام، اشبه الناسِ زمان خویش است به رسول الله. فقط نام بلندش، "م.ح.مّ.د" نیست که به خُلقِ محمدی، خَلق شده است. آمده تا خلقی را به سوی خدا راهبری کند. مگر نه این که خداوند جلت عظمته، فرمود" وَما خَلَقتُ الجِنَّ وَالإِنسَ إِلّا لِيَعبُدونِ؛ من جنّ و انس را نیافریدم جز برای اینکه بندگی کنند". از این راه تکامل یابند و به حضرتِ رب الارباب نزدیک شوند. یعنی هدف غایی بشر، رسیدن به بندگی که انسان را از انواع بردگی مصون می دارد. آنچه خداوند در آیه ای دیگر هم وعده فرموده است در همین ساحت باید تعریف شود؛ " وَنُريدُ أَن نَمُنَّ عَلَى الَّذينَ استُضعِفوا فِي الأَرضِ وَنَجعَلَهُم أَئِمَّةً وَنَجعَلَهُمُ الوارِثينَ؛ ما می‌خواهیم بر مستضعفان زمین منّت نهیم و آنان را پیشوایان و وارثان روی زمین قرار دهیم!" به حقیقت، سلطنت در بندگی است. تجربه بشری در خوانش اعصار و نسل ها به ما می گوید هر فرد و قومی که به مقام" بندگی" نرسیدند، شکار شیطان شدند و به "بردگی" رفتند. وعده الهی در امامت مستضعفین هم بعد از رسیدن به این مقام عظماست چه امامت هم اوج بندگی است. این هم مسیری است که انبیای الهی پیموده اند و رسول اعظم خدا تا همیشه بر آن چراغ گرفته است و ائمه هدی(ع) بدان اهتمام ورزیده اند. امامِ زمان(عج) نیز مشعلدار هدایت همیشه است. امروز چون خورشید از پس ابرها. فردا اما ابرها کنار می رود تا چشم کار می کند، روشنایی خواهیم دید. او را صاحب دعوت نبویه خوانده اند پس بسان جدِّ خویش، جهان داری خواهد کرد. او ذوالفقار علی را در دست خواهد داشت که نهج البلاغه بر آن سوار است. همان که مولا علی در خطبه 150 بدان توجه می دهد؛" حَمَلُوا بَصَائِرَهُمْ عَلَى أَسْيَافِهِمْ "یارانِ در رکاب امام هم چنین هستند. این هم پیغامی است برای مردمان اعصار که هر کس می خواهد خود را به لشکر مهدی موعود برساند اول باید آگاهی را، بصیرت را ، خبیر بودن را بر شمشیر خویش سوار کند. بی آگاهی، بلند ترین شمشیر ها هم ناکارآمد می شود. حال آن که ما در عهد ظهور خیلی کار داریم. به مردمانی نیز است که بدانند و بتوانند و بخواهند. این سه گانه را هم در دوران انتظار باید در خویش بارور کرد. تکلیف امروز و سرمشق همه روز ها مان نیز همین است. خود را در ترازی تربیت کنیم که در آرایش لشکر ها، جای مان در کنار امام زمان باشد. جایگاهی چنین، روزی زنان و مردانی می شود که "ولکم فی رسول الله اسوه حسنه" را فهم و بنیاد فکری خود را بر مکارم اخلاق بنا کرده باشند. روزی ما باد روز و روزگاری چنین. ان شاالله

ب / شماره 4985 / سه شنبه، 16 اسفند ۱۴۰۱ / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14011216.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM