باید مراقب حدود و ثغور انقلاب باشیم. نه از گزند ضد انقلاب خارج نشین که از مدعیانی که از کلام شان هم دود‌های خفه‌ کننده برمی‌خیزد. خارج نشین‌ها، خارج از دایره عمل هستند. خیلی‌هاشان مردگی را تجربه می‌کنند. ضربه زنندگان به انقلاب درداخل خودمان هستند. کسانی که بی‌تامل و تفکر مردم را از قطار انقلاب به بیرون پرتاب می‌کنند. کسانی که هیچ نسبتی با فلسفه انقلاب ندارند اما – به هردلیل- در جایگاهی قرار گرفته‌اند و به قوه حداکثری دفع تبدیل شده‌اند. یکی – با عرض معذرت- نافِ زنان را می‌شمارد و باز هم با – با عرض معذرت شدیدتر- به آمار یائسگی می‌پردازد و خیلی حرف‌های دیگر. از این قماش کم نیستند که صحبت‌های سبکشان بر ذهن جامعه، گران می‌نشیند. نمی‌خواهیم اسم ببریم اما گفته هاشان در روزهای اخیر، در رسانه‌ها، اسم هاشان را و رسمِ شان را عیان می‌کند. به اسم انقلاب و بر بستر گرامیداشت دهه فجر هم میدان پیدا می‌کنند اما حاصل حضورشان می‌شود غیبتِ بسیاری دیگر. این اقلیت خود انقلابی پندار که با صدای بلند به نفی دیگران می‌پردازند را هرچه بتوان نامید، در شکوه انقلاب و در سپهر اندیشه انقلابی جایگاهی ندارند. منطق انقلاب، شکل گرفته در مکتب علوی است. همان که در شعار‌های انقلاب هم برجسته‌ترین بود؛ "برقرار می‌کنیم حکوکت علی را / سرنگون می‌کنیم رژیم پهلوی را" در حکومتی که می‌خواهد به قاعده علوی شکل بگیرد قطعا برای بددهنان و بد کلامان جایی نیست. این کلام ثبتِ تاریخ شده مولاست، هنگامى که شنید گروهى از اصحابش در جنگ صفین، شامیان را دشنام مى گویند. فرمود: "دوست ندارم که شما دشنام دهنده باشید. ولى اگر به توصیف اعمال و بیان حالشان بپردازید، سخنتان به صواب نزدیکتر و عذرتان پذیرفته‌تر است. به جاى آنکه دشنامشان دهید، بگویید: بار خدایا خون هاى ما و آنها را از ریختن نگه‌دار و میان ما و ایشان آشتى انداز و آنها را که در این گمراهى هستند راه بنماى. تا هر که حق را نمى شناسد، بشناسد و هر که آزمند گمراهى و دشمنى است از آن باز ایستد." حال با این عیار بسنجید مدعیان را. آیا جز این که همه‌شان را رفوزه بدانیم که کلامشان طعم تلخ اموی دارد، به نتیجه‌ای دیگر می‌توان رسید؟ انقلابی باید به منطق علوی التزام عملی داشته باشد. باید از رفتار اموی هزاران فرسنگ دور باشد. باید تفسیر "رحماء بینهم" به نگاه خانوادگی برسد. وقتی به ملت نگاه خانوادگی داشته باشیم و کشور را خانه خود بدانیم ناگزیر اصلاح و آشتی را اولویت خواهیم داد. تا می‌شود از دعوا و قهر دوری خواهیم کرد. چون هر ضربه‌ای بزنیم یا به گونه برادر ما خواهد نشست یا خواهر مان. یا پای فرزند ما لگد خواهد شد یا پهلوی مادرمان خواهد آزرد. حرمت پدرمان خواهد شکست. در خانواده، بچه بد را هم تنبیه می‌کنند اما از هستی ساقط نمی‌کنند. تنبیه هم برای "تنبه" و آگاهی اوست نه ضرب و شتم او. نه انتقام کشیدن از او. در این نگاه، مراقب کلمات مان هم خواهیم بود. حرمت چشم و حوزه دید را هم خواهیم داشت. به این هم خواهیم اندیشید همان خدایی که زنان را به خودپوشی فرمان داده است، قبل ازاین حکم، مردان را به چشم پوشی حکم فرموده است. اگر به این ظرافت‌های دینی توجه کنیم، زبان چنین بی‌ادبانه مهار نخواهد درید و هرچیزی را نخواهد گفت. شرط اولیه انقلابی بودن هم مودب بودن به اخلاق دینی است. جز این باشد، دروغی بیش نیست....

جمهوری اسلامی / شمـاره ۱۲۴۷۳ / چهارشنبه, ۱۹ بهمن ۱۴۰۱ / صفحه 3 / خبر

https://jepress.ir/?newsid=300251

http://jepress.ir/archive/pdf/1401/11/19/3.pdf

اقتصاد نیوز / https://www.eghtesadnews.com/fa/tiny/news-553965

نگارآنلاین / https://www.negaronline.ir/fa/news/gvsnRHzY

نیوزین / https://newsin.ir/fa/content/24919402

صاحب خبران / https://sahebkhabar.ir/news/58647483/

عرشه آنلاین / https://www.arshehonline.com/fa/tiny/news-71170

روز نو / https://roozno.com/fa/news/556104/

آفتاب نیوز / https://aftabnews.ir/fa/news/823398/

مردم سالاری آنلاین / https://www.mardomsalari.ir/news/188892/

خبر روز / تیتر 24 / قطره / ویستا / دنیای اقتصاد / و.....

Powered By
  BLOGFA.COM