|
دربرابر داشته هایمان مسئولیم و باید پاسخگو هم باشیم. قاعده کار هم همین است که بپرسند از ما که داشته ها را چگونه غنی سازی کردید؟ آیا به فرصت برتر رسیدید؟ آیا توانستید آنچه دارید، افزون کنید؟ حداقل توانستید سرمایه دراختیار را حفظ کنید؟ هر علامت سوال که در ذهن ما قرار می گیرد، یک پاسخ روشن می خواهد؛ پاسخی به گستره حیاتمان. حضرت استاد صفایی حائری(ره) درست و دقیق می گوید که: «همه این ها بازخواست دارد. دست من، چشم من، گوش من، عمر من، فکر من، عقل من، وهم من، تخیل من، اگر هرکدام در محضر حق، از من بپرسند که با ما چه کرده ای، اگر بگویند که ما را سالم تحویل گرفتی، ولی ضایع کردی، چه می گویم؟ ذلیل می شوم.»ما هرکدام را باید به بهترین شکل استفاده کنیم. برکت زندگی هم یعنی همین که این نعمت ها را شکوفا کنیم. چشم را به خوب دیدن، گوش را به خوب شنیدن، عمر را به شکوفا شدن، عقل را به خردورزی و... باید غنی سازی کرد و در راستای استغنای مومنانه به کار بست. ما به «وهم» هم یک جهان تامل بدهکاریم.این قوه، خلق نشده است تا ما را به اسارت اوهام بفرستد. باید مراقب باشیم که از این ظرفیت چطور استفاده می کنیم. استفاده درست ما را پرواز می دهد اما دریغ نسبت ما و این ظرفیت چنان که استاد می گوید، این است: «وهم به جای اینکه عامل فراست و دقت شود، به احتمال های نیش غولی تبدیل شده است تا چیزهایی را از جایی درآورد و به جای دیگری بچسباند که بیا و ببین! جز اینکه انسان خودش را رنج دهد و خرد و خسته نماید و اعصابش را ضایع و دیگری را مبتلا کند، هیچ چیز دیگری را برایش ندارد.» این یعنی به نابودی کشاندن استعداد. یعنی به آتش کشیدن سرمایه، یعنی تولید هیچ از کیمیایی که می تواند همه چیز بسازد. واقعا «این وهم و تخیل و تفکر و عقل و ترازو را داده ایم، اما چه چیزی به دست آورده ایم؟ با خانواده خود، با برادر و خواهر، با پدر و مادرمان که خسته اند و محروم و مبتلا، چه کرده ایم؟» شهرآرا / 3663 / شنبه 24 اردیبهشت ۱۴۰۱ / صفحه آخر / نگاه هشتم https://shahraranews.ir/fa/publication/content/12879/349245
+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم اردیبهشت ۱۴۰۱ساعت 11:43 توسط غلامرضا بنی اسدی
|
|
درباره وبلاگ  روزنامه نگار شهر امام رضا
|
