حسین، علیه السلام، فقط یک نام نیست که بر خویش بگذاریم و ما هم بشویم حسین. او امام است و مکتب دار. مکتبِ خوبی‌‌ها و زیبایی‌های در افزایش. وقتی خود را به او می‌خوانیم به این نکته ظریف توجه کنیم که چه وجه شبهی میان ما و اوست؟ دقیق و ظریف گفت مولوی که:
شیر را بچه همی ماند به او
تو به پیغمبر چه می‌مانی بگو؟
و این پرسشی است پیش روی ما تا بسنجیم خویش را که چقدر به حسین شبیه هستیم؟ اصلا شباهتی هست آیا؟ پیشتر‌‌ها من و شما و ایشان سراغ داشتیم کسانی را که وجه شَبَه در آنان پر رنگ بود."پاسدارِ" این شباهت‌‌ها بودند به رفتار. یکی شهید مهدی باکری بود که در هر جایگاه مراقب بیت‌المال و امید مردم بود. نه کَشتی داشت و نه با این و آن کُشتی می‌گرفت. خاکی و خدا نشان بود. او به فرماندهان یگان‌هایش بخشنامه کرد که تا رزمندگان از سر سفره بلند نشده‌اند، ننشینند و بعد هم از همان غذایی بخورند که پیشتر رزمندگان خورده‌اند. سفره خاص نداشت و فرقی بین فرمانده و فرمانبر نمی‌دید. پاسدار بود چنان که باید باشد. یکی هم حسن آقای باقری بود که به جبر زمانه، قلم خبرنگاری نهاد و تفنگ دفاع برداشت و چقدر نسبت به حفظ جانِ رزمندگان حساس بود. مستند آخرین روز‌های زمستان، تفاوت نگاهش را با کسانی که با احتمال 50 درصد لورفتن عملیات کربلای 4، باز رزمندگان را به معرکه فرستادند، می‌توانیم ببینیم. دیگر پاسداری که از من دل برده است، احمد رحیمی است. فرماندهی که در آخرین مرحله به عنوان بسیجی به جبهه رفت و با شهادت جاودانه شد. او وقتی دوستانش در سپاه به دیدنش رفتند، کارشان را پرسید. وقتی متوجه شد کارشان با خود اوست و نه سپاه، چای نداده بیرون شان کرد چون وقتش آن زمان برای سپاه بود. مثل کسانی نبود که در وقت "اداری" هم کار "غیر اداری" می‌کنند آن هم به شکلِ "ارادی"!
از این دست سبزپوشان حسینی‌اندیش کم نداشتیم پیشترها. کسانی که دنیا در حسرت یک نگاه‌شان ماند چنان که علقمه در حسرت‌لبان عباس(ع). من این قبیل پاسدران را قبله‌نما می‌دانم و دعا می‌کنم به برکت میلاد سیدالشهدا، به فراوانی برسند که هرکدامشان می‌توانند برکتی باشند برای ملک و ملت. شما هم آمین بگوئید شاید به حرمت شما، خدا مستجاب فرماید.

جمهوری اسلامی / شمـاره ۱۲۲۱۵ / یکشنبه ۱۵ اسفند ۱۴۰۰ / صفحه اول و 3 / خبر

http://jepress.ir/paper/?newsid=277501

http://jepress.ir/archive/pdf/1400/12/15/3.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM