شناسنامه را نگاه نمی کنند برای این که بفهمند فرد شیعه حسین (ع) است یا نه. قرار نیست این کاغذ نوشته ها ملاک ارزیابی باشد. شناسه ها را می جویند و عیار ها را می سنجند و ناظر به آن است که در فهرست نورانی پیروان حسین، از مردم نام می نویسند. نشان ها خود می گوید که کیستیم و چیستیم. روشن ترین نشانه هم همین است که امام حسین، علیه السلام، خود می فرمایند: «إِنّ شِیعَتَنَا مَنْ سَلِمَتْ قُلُوبُهمْ مِنْ کُلّ غِشّ وَغَلّ وَدَغَلٍ؛ شیعه ما کسی است که دلش از هرگونه خیانت و نیرنگ و مکری پاک است». این ترازویی است که در همه زمان ها و همه زمین ها می توان بدان سنجید خویش را. اگر به جای خیانت، امامت داری و در جای نیرنگ، صداقت و جایگزین مکر، راستی باشد، می توانیم خود را حسینی بدانیم. این حقی است که هرگز با باطل جمع نمی شود. آنکه دستِ خیانت در بیت المال می برد هرگز نمی تواند با امام حسین نسبتی جز عداوت داشته باشد حتی اگر همه آن ها را در عزاداری سید الشهدا خرج کند." إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ المُتَّقينَ؛ خدا  فقطاز متقین و پرهیزگاران قبول می‌کند،" که در آیه 27 سوره مائده می خوانیم راه را بر پذیرش اموری از این دست، می بندد. نمی شود دستِ تطاول داشت و سفره خیر انداخت. زمانی سفره ارزش دارد که از مال طیب و طاهر خود فرد باشد نه از جای دیگر. پیرو حضرت حسین، از نیرنگ مبراست. هرگز با کسی به مکر رفتار نمی کند. راز ماندگاری مکتب حسینی هم در همین است که حتی دشمنش هم نه از مدارا که از مروتش سیراب می شود. مگر نه این که در کربلا حتی اسب هاشان را امام سیراب کرد. همان هایی که بعد چند روز، امام و اهل بیت و یاران را به حصر آب کشیدند. حسین چنین است که آقاست. این رفتار را دارد که می گوئیم آقایی به اباعبدالله می آید. این درس اوست که در همیشه زمان می تواند" آقا" بسازد از میان مردم. کسانی که امروز هم بتوانند حقانیت امام حسین را به عمل، امضا بگذارند. به خود برگردیم و با تربیت خود به مولفه هایی که امام حسین(ع) تبیین فرموده است، در شمار حسینی های زمان خود بایستیم.

ب / شماره 4708 / یکشنبه، 15 اسفند ۱۴۰۰  / صفحه 3 / 

Powered By
  BLOGFA.COM