مرد را باید در شئون مختلف دید. در هر جایگاه هم به احترامش برخاست. او در مقام همسر، شایسته ستایش است که از جان خویش می زند و همه مشقات را بر خود هموار می کند تا بانویی که مقام همسری او را دارد، اب در دل تکان نخورد. او به دریا می زند تا مروارید ها را به پای دخترکی بریزد که چراغ خانه اش را روشن دارد. به کوه می زند و گرگ های خطر را می تاراند تا به اندازه زوزه ای دور هم خیال همسرش خراش برندارد. مرد است دیگر، چراغی همیشه روشن که تاریکی را می تاراند تا چاه و چاله نتواند پیش پای خانواده اش دهان باز کند. بنده خدایی زیبا نوشته بود که مرد، همه دل خواسته های شخصی خویش را در برای خانواده قربانی می کند. جوانى و سلامتی خود را به خاطر همسر و فرزندان از دست می دهد اما دست از فداکاری برنمی دارد. وقتی مرد به شان پدری برمی خیزد که دیگر قیامت می کند. کوه می شود پشت فرزندانش، دریا می شود جلوی نگاه شان. باغ می شود تا دست کودکانش در حسرت میوه کوتاه نماند. امروزش را خشت می کند تا بنای فردا را برای آنان بسازد نهايت تلاشش را می کند تا آینده فرزندانش را زيبا بسازد و زیبایی را تقدیر همه روز هایش کند تا تقویم زندگی خانواده اش یک صفحه نا زیبا هم نداشته باشد. خانواده برای او کعبه ای است که برای حراست از آن هزار خار مغیلان را نه به پا که به جان می خرد. تیر ها و تیغ های روزگار او را از نفس هم که بندازد از پا نخواهد انداخت. باکش نیست اگر او را به متر و معیار های کوچک و کوتاه بسنجند و سرزنشش کنند" اگر براى تفريح از خانه بيرون برود، بگويند فردى لا ابالى است. اگر در خانه بماند، بگويند تنبل است." او نشنیده می گیرد این گزاره های سبک را تا بتواند سنگینی بار زندگی را به دوش کشد. خشم او هم پر از شهد است حتی اگر فرزندان به گاه خطا، تلخ بپندارندش. او را طبیبانه باید دید که تلخی شربتش، شیرینی سلامت را به دنبال دارد. او پدر است عزیزش باید داشت که خداوند علی اعلا، احسان به او را در کنار ایمان به توحید آورده است. نمی شود به یگانگی خدا باور داشت اما بر احسان به پدر و تکریم مقام او کوتاهی کرد. رسم مروت اتمام ایمان است و این نیز حرمت تمام به محضر پدر را اقتضا می کند. به این نکته ظریف توجه داشته باشیم تا خداوند نگاه مان را به بهتر دیدن، پاداش دهد.....

ب / شماره 4695 / پنجشنبه، 28 بهمن ۱۴۰۰ / صفحه 3 / 

Powered By
  BLOGFA.COM