شهاب/ اسم بسياري از باشگاه‌ها و شايد هم تمام‌شان را كه نگاه كنيم از تركيب فرهنگي ورزشي شكل گرفته است و حتي «فرهنگ» مقدم هم شمرده شده است. اين يعني در كنار ورزش و حتي قبل از آن بايد به فرهنگ اهتمام شود تا نتيجه ورزش‌هاي سامان يافته در اين باشگاه‌ها، توسعه فرهنگ هم باشد. اما آيا چنين است‌؟ آيا توانسته‌ايم در باشگاه‌هاي فرهنگي ورزشي، ورزشكاران فرهنگي تربيت‌ كنيم تا وقتي جامعه و مخصوصا نسل جوان در قامت الگو به آن‌ها نگاه مي‌كنند و حتی از رفتار و كردار و ظاهرشان هم كپي‌برداري مي‌كنند در كوچه و خيابان شاهد افراد پيراسته و شايسته باشيم؟ آيا باشگاه‌هاي فرهنگي ورزشي توانسته‌اند پورياي ولي، تختي و... پرورش دهند؟ جواب اين سؤال را همه مي‌دانيم! اما در بازخواني واژه فرهنگي ورزشي به اين نكته هم بايد توجه شود كه مسئولان هم بايد فرهنگي باشند چنان‌كه داعيه‌دار آن هستند كه يكي از بزرگ‌ترين آموزه‌هاي دين فرهنگ‌ساز اسلام، اداي دين است و براي تأكيد بر اين امر گفته شده اگر حتي موقع نماز خواندن بدهكار، طلبكار سراغ طلب خود آمد اگر وقت باشد بايد نماز را بشكند و اول طلب طلبكار را بدهد بعد نماز بخواند اما امروز باشگاه‌هاي فرهنگي ورزشي(؟!) سال‌هاست طلبكاران خود را سر مي‌دوانند. حال آن كه پول دارند و اگر نداشتند با رقم‌هاي چند صد ميليون توماني در سال‌هاي بعد يارگيري نمي‌كردند و هزينه‌هاي چند صد ميليوني ديگري را تحميل نمي‌كردند. پس پول هست، اما اراده‌اي براي عمل به يك آموزه ديني نيست. انگيزه‌اي براي اداي حق‌الناس وجود ندارد. هدف انگار از كار فرهنگي ورزشي به صرف قهرماني ورزشي آن هم به هر قيمت تبديل شده است. خب وقتي هدف قهرماني است، هر وسيله‌اي را هم توجيه مي‌كند. حالا يك روز وسيله پول اين و آن است و يك روز جنجال‌هاي زرد رسانه‌اي. انگار مهم نيست در اين ميان يك آموزه ديني ناديده گرفته مي‌شود، اعتماد عمومي آسيب مي‌بيند و حتي با نپرداختن طلب مربيان و بازيكنان خارجي و شكايت آن‌ها به فيفا، آبروي ملي به خطر مي‌افتد و نام بزرگ و مقدس ايران با عملكرد اين قبيل افراد، با خلف وعده و نپرداختن حق مردم عجين مي‌شود. حال آن‌كه همه اين ورزش به اين نمي‌ارزد كه قداست نام ايران در نگاه برخي افراد خدشه‌دار شود و اين نام بزرگ با بدقولي مسئولان باشگاه‌ها در ذهن برخي افراد بنشيند... اگر باشگاه‌ها، فرهنگي ورزشي باشند بايد رفتارها هم فرهنگي باشد.