امام حسین علیه السلام قبل از آن که قهرمان عاشورا و مفسر شهادت باشد پهلوان عرصه زندگی و معلم سعادت و مهندس حیات برتر است. هر انسانی هم قبل از آن که به فهم و اختیار شهادت برسد، باید به فهم و تجربه زندگی زیبا دست یابد از این روست که می توان گفت ما به فهم دوره زندگی امام بسیار نیازمندتریم تا تنها روز عاشورا. چه از مدرسه زندگی می توان به کلاس عاشورا رفت. هر چند خود عاشورا هم از زندگی سرشار است و فلسفه آن قیام هم زندگی زیبا و برکشیدن جامعه و آحادش است تا جایی که صلاح و اصلاح وجهه همت همگانی شود. در این جامعه نیز زیبایی رفتاری بر کنش ها و واکنش ها پرتو خواهد افشاند. برای رهیافت به چنین جامعه ای باید زندگی را بر اساس الگوی حسینی سامان مند کرد و مراقب بود بر اساس «نقشه راه» که آن بزرگوار ترسیم کرده اند گام برداشت. امام آدمی را به «همنشینی با خردمندان» توصیه می فرمایند و روشن است، این همنشینی برخاستن توأمان خرد و ایمان را در پی خواهد داشت. امام ما را از مجادله با اهل حق پرهیز می دهند و به خود انتقادی دعوت می فرمایند با این تاکید که «از نشانه های دانا این است که سخن خود را نقادی می کند» روشن است در جامعه ای که مردمانش به «خودانتقادی» برسند، ضعف ها شناخته خواهد شد و از میان برخواهد خاست و قوت ها شناخته خواهد شد و جای آن خواهد نشست.

اگر مدیران و مسئولان سخن خود را نقد کنند، این همه اشتباه به گفتار درآمده شکل نمی گیرد و یا حداقل به عمل بدل نمی شود تا این همه آثار زیان بار در جامعه به جا بگذارد. اگر سخن خود را نقد می کردیم، عیار دانایی ما هم هر روز افزون می شد. اگر هم از این پس فقط با همین کلید، به سمت قفل های زندگی فردی و اجتماعی برویم، بسیاری از مشکلات رفع و سوالات حل خواهد شد و ثمرات مبارک اجتماعی آن به بسط و آرامش در جامعه خواهد انجامید. در جامعه به آرامش رسیده نیز استعدادها به منصه ظهور می رسد و تازه اگر مشکلی باقی بماند باز بر اساس نقشه راهی که امام ارائه فرموده اند، می توان به این سه کس، «دین دار، یا صاحب مروت و یا کسی که اصالت خانوادگی داشته باشد» حاجت برد و افرادی این گونه، گره از کلاف های سردرگم خواهند گشود و حاجت ها را، اجابت خواهند کرد. بر این اساس نیازی نخواهد بود که فرد مشکل خود پیش بی دین برد، تا پایه ایمانش سست شود. سراغ ناجوانمرد برود، تا آبرویش قربانی شود و یا به نوکیسه رواندازد که به درخت بی ریشه می ماند، تا در اندک زمانی به خاطر رفع مشکل، خود را مالک پرمنت همه زندگی او بداند. بلکه مشکل گشای با اصالت، هرگز اهل منت گذاشتن نخواهد بود و گره گشایی او هم به سان هدیه اهل ایمان و جوانمردی خواهد بود...حرف آخر این که حسین علیه السلام، امام زندگی است، امامی برای همه فصول زندگی، او را به نیم روز نباید خلاصه کرد، هر چند آن روز عاشورا باشد.

درباره وبلاگ

منوی اصلی

آرشیو مطالب

پیوندها