وکَفَّ الأَذى؛ دست از آزار شستن ازجمله بایستگی هایی است که حضرت امام رضا(ع) در نامه خود به فضل بن سهل می فرمایند که باورمندان به دین ائمه، باید به آن متخلق باشند. یعنی به عنوان یک بایستگی اخلاقی به آن ملتزم باشند و حتی اگر زور در بازوانشان به مرز انفجار برسد، باز به تعدی، دستی را نفشارند و پایی را لگد نکنند. اینکه جناب حافظ می فرماید: «من از بازوی خود دارم بسی شکر/ که زور مردم آزاری ندارم» در جای خود قابل احترام است اما کسی که در هندسه هدایت امامت می خواهد نظام زندگی خود را سامان دهد، باید در اوج قدرت هم پهلوی کسی را نفشارد و حتی صدا به ستم بلند نکند، بلکه بخشش را به عنوان یک رسم الخط، برای زندگی خود درنظر داشته باشد؛ چه مردم آزاری از گناهان کبیره است که در کلام رسول اکرم(ص) چنین از آن پرهیز داده می شود که: «خَصْلَتَانِ لَیسَ فَوْقَهُمَا مِنَ الشَّرِّ شَی ءٌ الشِّرْکُ بِا... وَ الضَّرُّ لِعِبَادِا...؛ دو خصلت ناپسند است که بدتر از آن ها نیست: شرک به خدا و آزار بندگان خدا».
نکته ظریف ماجرا این است که مردم آزاری را درکنار شرک قرار داده اند و این بزرگی گناه مردم آزاری را نشان می دهد؛ چون شرک از گناهانی است که آمرزیده نمی شود. خداوند خود در آیه48 سوره نسا می فرماید: «إِنَّ ا... لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ»: خداوند گناه شرک را نمی بخشد و به اصطلاح، شرک، «ذنب لایغفر» است.
پیامبر بزرگوار وقتی مردم آزاری را درکنار شرک قرار می دهند، به نوعی می تواند از طریق این موضوع ما را آگاه کند که مراقب رفتار خود باشیم. نکته ای که باید به آن حساس بود، این است که مردم آزاری فقط حالت فیزیکی ندارد، بلکه گاه کلمات آثاری چندبرابر ضربات دارند. بر همین اساس است که امام على بن موسى الرضا(ع) از جدشان پیامبر(ص) نقل فرموده اند: «من بهت مؤمناً أو مؤمنةً أو قال فیه ما لیس فیه اقامه ا... تعالى یوم القیامه على تلٍ من نار حتى یخرج مما قاله فیه؛ کسی که به مرد یا زن مسلمانى بهتان زند یا درباره او سخنى بگوید که در او نیست، خداوند او را در قیامت روى تلى از آتش قرار مى دهد تا از عهده آنچه گفته است، برآید.» پس علاوه بر دست و بیش از آن، مراقب زبانمان باشیم.

شهرآرا / شماره 3434 / چهارشنبه ۲۳ تير ۱۴۰۰ / صفحه آخر / نگاه هشتم

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/11762/329036

Powered By
  BLOGFA.COM