امام، تحت تاثیر زمان و زمینه سازی ها، قرار نمی گیرد بلکه زمان را مدیریت و زمینه ها را به خدمت در می آورد. ما این گزاره را در حیات نورانی امامان معصوم، علیهم السلام، به خوبی می بینیم. گاهی با راهبردِ سکوت، زمینه را برای عیان شدن باطل و عریان شدن ناحق ها، فراهم می کنند و دیگر روز، با ایستادن، فریاد زدن، سخن گفتن و راه را از بیراهه، شناساندن، زمان را امامت و زمینه چینی های دشمن را بی اثر می کنند. یک روز خود پرچم بر می دارند و میان داری می کنند و دیگر روز با نگاهی ویژه، شبکه وکلا را طراحی می کنند و در هر گوشه، پرچم را به دست کسی می دهند. یعنی با این که خود در حصر اند و به هر شکلی، راه دست رسی مردم به آنان با هزار مشکل مواجه است، با این طراحی، راه های دور را نزدیک و حقایق را را منتشر و طراحی دشمن را بلااثر می کنند. فصل امامت حضرت جواد، علیه السلام، نیز در این شمار است. زمانی است که امام باید با واسطه با مردم سخن بگوید. تنظیم امور مومنان و هدایت خلق، غیر مستقیم می شود و این خود نیز آماده سازی امت را برای عصر غیبت به دنبال دارد. کسانی که امام جواد را دور از دسترس می بینند و به شبکه وکالت اعتماد می کنند، تمرین داده می شوند تا در فردای معهود هم نسبت خود با حضرت صاحب(عج) را هم بدین گونه سامان دهند و با شناخت دقیق موقعیت ها، راه را گم نکنند. حضرت جواد(ع) در حدیثی راه نما و راهگشا می فرمایند: مَنْ لَمْ یَعْرِفِ الْمَوارِدَ أعْیَتْهُ الْمَصادِرُ؛ هرکس موقعیت‌شناس نباشد، جریانات، او را مى‌رباید و هلاک خواهد شد. (بحار‌الانوار، ج68، ص340) لذاست که از زمان امام صادق(ع) امت به موقعیت شناسی مدام تعلیم شده اند تا جایی که دوری ظاهری با امامت را با نزدیکی معنوی، پوشش داده اند و حتی با ورود به دوران غیبت هم راه را گم نکردند بلکه با ریل گذاری این مسیر، قدم ها را ثابت برداشتند. این را امام جواد پیشتر ها امت را بدان هدایت کرده بودند به این سخن که؛ یَخْفى عَلَى النّاسِ وِلادَتُهُ، وَ یَغیبُ عَنْهُمْ شَخْصُهُ...؛ زمان ولادت امام عصر  بر مردم زمانش مخفى است، و شخصش از شناخت افراد غایب و پنهان است..." در این فصل است که به درک خورشید پشت ابر نایل می شویم. در این زمان هم قطعا نسبت امت و امامت تعطیل نمی شود بلکه تغییر ساختار می دهد. در ساختار نو هم ما بعد از طی دوران غیبت صغرا و رحلت چهار نایب خاص امام زمان(عج) وارد دوران غیبت کبری می شویم که عملا فقها، به امر امام زمان، پرچمدار هدایت امت می شوند و نظریه ولایت فقیه نیز، در این ساحت تعریف می شود. همان که حضرت امام خمینی برای آن گستره عمل و اثر گذاری بسیار قائل بودند و بسیاری از حضرات فقها هم حکوت در عصر غیبت بدون شانیت فقیه، ادامه حکومت طاغوت می شمارند. باری، امام، بر زمان امیری می کند و امت را هم به درک درست شرایط در مسیر مقصد قرار می دهد و این ما هستیم که باید محکم قدم برداریم در مسیر امامت....

ب / شماره 4517 / یکشنبه 20 تير ۱۴۰۰ / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14000420.pdf

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم تیر ۱۴۰۰ساعت 11:57  توسط غلامرضا بنی اسدی  |