امر به معروف و نهی از منکر از جمله واجبات اجتماعی و ناظر به روز و شرایط آن است. نماز را می توان فرادا و یا به جماعت خواند. روزه را خودِ شخص می گیرد و دیگر واجبات را هم او به عنوان مکلف و نسبت به خود انجام می دهد اما در امر به معروف و نهی از منکر، فرد نه با خود که با دیگران سر و کار دارد. باید مردمان را به معروف بخواند و از منکرات بازدارد. یک نوع نظارت فراگیر ملی است. با توسعه مفاهیم اجتماعی و حکومتی و پیچیده شدن سازوکار های زیست جمعی، امر به معروف و نهی از منکر، دیگر کار زبان یک فرد نیست که صدایش به همسایه اش هم شاید نرسد چه رسد به جامعه و حاکمان. این شرایط اقتضا می کند که امر به معروف و نهی از منکر هم زبان و ابزار متناسب را به دست آورد که بهترین آن می شود رسانه. رسانه است که صدایش بلند است حتی اگر از دل کاغذ برخیزد که به آن روزنامه می گوئیم. حتی اگر در فضای مجازی با درنظر داشت مولفه های حرفه ای، منتشر شود. صوت و تصویر که جای خود دارد. رسانه در همه اقسامش، صدای بلند دارد و می تواند پیام تولیدی خود را به همه برساند. از پایین تا بالا، از بی سواد تا با سواد از پیر تا جوان و از زن تا مرد. همه در دایره مخاطبان رسانه ها قرار می گیرند. همین هم رسالت اصحاب رسانه را سنگین تر و ماموریت شان را سخت تر می کند چون به اندازه اثر گذاریی که می توانند داشته باشند، مسئولیت دارند. به قامت بلندِ کلام و صدایشان باید سایه امنیت ایجاد کنند برای سالم زیستن. برای مردمی که بی پناه اند. برای کسانی که زبانِ دفاع از خود ندارند. برای حراست از حقِ ناتوانان. ناظر به عملکرد مسئولان هم هست، کارکرد رسانه. نه این که به جامعه و مردم کار نداشته باشد که دارد و خود مردم هم نسبت به هم مسئولند اما مواجهه اصلی رسانه با مسئولان و صاحب قدرتان است. در این مسیر باید صادقانه و مومنانه سخن بگویند و به مطالبه، کلمات را بر صفحه روزنامه، بنشانند تا به خدمت برخیزند آنانی که نسبت شان با جامعه "مستخدم" است نه ارباب. اتفاقا ارباب مردم هستند اما یک مسئله ذهنی باعث جا به جایی جایگاه ها شده است. رسانه ها باید با نظارت ملی و امر به معروف و نهی از منکر، امور را به سمت سامان، هدایت کنند.

ب / شماره 4510 / شنبه 12 تير ۱۴۰۰ / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14000412.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM