من پاسدار را با دفاع مقدس شناخته‌ام در هیئت همت و باکری و کاوه و برونسی و بروجردی و کریمی و ده‌ها نام ستاره نشان که جهان را به تعظیم وا می‌داشتند. سیمای پاسداری با ادبیات چنان بود که "تصوُرِ" او نه‌تنها به "تصدیق" می‌انجامید که به عشق و حرمت، سرانجام می‌یافت. آدم عاشقشان می‌شد که عاشق خدا بودند و دستشان برای خدمت به خلق توانی به اخلاص غنی شده داشت. در سیمایشان معرفت موج می‌زد و با شناخت آنان بود که درمی‌یافتیم و هنوز هم باور داریم که پاسداری، شانی عظیم دارد. حرمت باید گذاشت حرف به حرفش را. تکریم باید کرد فرد به فردش را در جای خود. حراست از حرمت پاسداری هم این است که او را از جای خویش بلند نکنیم و در جای دیگر ننشانیم. صدر، جای اوست و قدر، حق او چه پاسداری که در جای خود باشد هم امید مردم می‌شود و هم خار چشم دشمن. می‌شود سلیمانی که آوازه نامش نه فقط کو به کو که دل به دل هم می‌گشت و خلقی در قیامت تشییع جنازه‌اش به میدان آمدند. دشمن هم چون او را در جای خود و صاحب تاثیر روزافزون دید، نام زیر بار بدنامی ابدی داد و به ترور او دست یازید. معجزه او را باور کرد که در جای خود دارد نو به نو اعجاز می‌کند بی‌آن که معرکه بگیرد و هیاهو راه بیاندازد. می‌دید که او درست و به هنگام و به جا، می‌رسد و ناممکن‌ها را ممکن می‌کند. دید و آگاهانه او را هدف گرفت والا بسیارند "سیاست‌نظامی"‌هایی که هر روز آمریکا را به رگبار حرف می‌گیرند اما ناشنیده می‌گیرد شیطان صدایشان را. او که برای زدن سلیمانی، "عجله" را کار خود می‌دانست، در برابر اینان، نشنیدن را کار خود می‌داند و کاری هم به کارشان نمی‌گیرد. او به مطالعه دریافته است از کسی باید ترسید که در جای خود قرار داشته باشد.
عقلِ مستظهر به آموزه‌های شریعت هم همین را می‌گوید؛ هر کس باید در جای "خود" باشد تا به توفیق برسد چنان که هر کلید فقط قفل خود را می‌گشاید. حتی اگر از طلا هم باشد باز جز قفل خویش را نخواهد گشود. "اهلیت" هم دقیقا مفهوم و معنایی چنین دارد؛ هرکس در جای خود! بهترین آدم هم اگر در جای غیر بنشیند، اگر از این که "نااهل" بخوانیمش، فرار کنیم اما به یقین می‌توان گفت "صاحب صلاحیت" نمی‌شود. واقعیت این است که خردمندان، پرونده مهندسی را به مطب پزشک نمی‌برند حتی اگر حاذق‌ترین طبیب شهر باشد. تیغ جراحی را هم به فیلسوف نمی‌سپارند حتی اگر نادره دوران خوانده شود. باری، سلیمانی‌ها را باید الگو قرار داد و هوشمندانه در جای خود، تاثیرات را روزافزون کرد. این حرمت‌داری واقعی از شان پاسداری است. به جای دیگر رفتن، آن‌گونه که برخی رفته و به سیاست پرداخته‌اند، نه برای کشور ارزش افزوده‌ای داشته است و نه حتی برای خودشان. آنچه از محبوبیت و حرمت برایشان باقی است هم از ذخیره آن روزهایی سابق است والا "نظامی کت و شلوارپوش شدن" نه ارزشی می‌افزاید و نه در جامعه، نظام‌سازی موفقی خواهد داشت. مراقب باشیم و پاسداری را حرمت نگهداریم.

جمهوری اسلامی / شمـاره ۱۹۴۵ / سه شنبه ۲۶ اسفند ۱۳۹۹ / صفحه اول و2

http://jepress.ir/engine/print.php?newsid=253240

http://jepress.ir/archive/pdf/1399/12/26/1.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM