ماجرای توهین به رئیس‌جمهور در فضای رسانه‌ای بازتاب گسترده‌ای داشت اما در میان مسئولان به‌ویژه منتسبین به جریان اصولگرا چندان که باید صدایی را به اعتراض بلند نکرد بلکه با سکوتی تمام برگزار شد، سکوتی که جامعه می‌تواند آن را – به درست یا غلط - رضایت تعبیر کند. برخی از آقایان هم که بدان پرداختند، آن را به دیگر مسائل چون دوچرخه‌سواری بانوان و سیاهه‌ای از لیستی گره زدند که مثلاً فلان گفته می‌شود علیه خدا تظاهرات کرد و در تزاحم آزادی و دین، دین به حاشیه می‌رود و...مطالبی از این دست. به صراحت به نفی شعار مرگ بر روحانی نپرداختند و حتی به نهی از تکرار آن هم توصیه‌ای نشنیدیم. این ماجرا وقتی پرسشی شد از زبان یک خبرنگار با این پاسخ سخنگوی محترم دستگاه قضا مواجه شد که "براساس قانون کاهش مجازات حبس، جرم اهانت به مسئولین، جرمی قابل گذشت و نیازمند شاکی خصوصی است و در این مورد یا هر مورد دیگری اگر شکایتی داشته باشیم پیگیری می‌کنیم." به گزارش خبرگزاری‌ها، جناب اسماعیلی، البته این را هم تصریح می‌کند که "توهین و اهانت را خلاف قانون و اخلاق می‌دانیم." جناب سخنگو از اقدامات دادستان اصفهان هم گفته است و بر رسیدگی دستگاه قضا "اگر شکایتی بشود" هم تاکید می‌کند. کلیت بحث هم ظریف، حقوقی و قابل توجه است. از منظر اخلاقی نمی‌توان جز به نفی و طرد سخن گفت درباره حرمت‌شکنی انسان‌ها چه رسد که منتخب یک ملت هم باشد؛ رئیس‌جمهور.
از منظر حقوقی و سیاسی، ماجرا همان است که این همشهری خوش‌بیان ما گفته است؛ جرم اهانت به مسئولین، جرمی قابل گذشت است. شاید خوب باشد این نگاه حقوقی اما نه فقط نسبت به رئیس‌جمهور بلکه دامنه قانون توسعه پیدا کند و سایر سران قوا و مجمع و ارکان قدرت را هم در بر بگیرد. نکته‌ای که در ماجرای توهین به رئیس‌جمهور- و شعارِ مرگ بر روحانی به جای مرگ بر اسرائیل و آمریکا - بیش از هر چیز دیگر به چشم آمد همین بود که اگر به جای "روحانی" اسم یکی دیگر از روسای قوا یا مسئولان و تریبون‌داران و محترمینِ صاحب قدرت بود آیاباز هم با همین شیوه با آن مواجهه می‌شد؟ آیا شاهد تظاهرات خودجوش افراد مشخص نبودیم که این رفتار را توهین به مقدسات تلقی می‌کردند و برخورد با مرتکبان را شتاب می‌بخشیدند؟ اصلا اگر سال آینده، در همین مراسم 22 بهمن، کسانی با همین ادبیات با رئیس‌جمهور بعدی – فرضا اگر اصولگرا باشد - رفتار کنند باز هم "از جرایم قابل گذشت" خواهد بود؟ تجربه سال‌های گذشته این را نمی‌گوید مگر این که آینده، امضا بگذارد به تایید این بند از قانون "کاهش مجازات حبس".
من البته ترجیح می‌دهم رفتار جامعه به قاعده قرآنی "اشداء علی الکفار، رحماء بینهم" تنظیم شود و هیچگاه زبان به توهین باز نشود نسبت به هیچ کس حتی بیگانگان. مرگ و لعن که در ادبیات دینی هست هم فقط در حق دشمنان رواست که سیاهه رفتارشان در طریق براندازی، پر رنگ است. این منطق اخلاق است و سنت ملی که هیچ گاه مرگ نخواهیم برای هموطنان مان به ویژه اگر رای میلیون‌ها هموطن را داشته باشند در جایگاه مسئولیت. نقدشان بکنیم، برنامه‌هاشان را سطر به سطر حلاجی و کردارشان را با ذره‌بین جستجو کنیم اما مرگ‌شان را نخواهیم که خلاف اخلاق و جوانمردی است. مهربان باشیم با خودمان و کمک کنیم تا روزگار بهتر شود برای این ملک و ملت که شایسته بهترین‌ها هستند.

جمهوری اسلامی / شمـاره ۱۱۹۲۴ / چهارشنبه ۹ بهمن ۱۳۹۹ / صفحه 3 / خبر

http://jepress.ir/engine/print.php?newsid=251422

http://jepress.ir/?newsid=251422

http://jepress.ir/archive/pdf/1399/11/29/3.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM