«اتحاد انگشت ها» برای دوران مبارزه است. وقتی که باید دست ها مشت شود در برابر قدرت جباری که یقه ملت را گرفته است. بعد انقلاب، مشت ها باید باز شود و اتحاد انگشت ها را حتما در گشودن گره ها و برداشتن موانع سر راه ببینیم. قاعده منطقی کار این است و عقل درس گرفته از شرع و فهم یافته در آیات الهی به این باور می رسد که «اشداء علی الکفار رحماء بینهم»، اما برخی ها انگار آیه قرآن را برعکس فهم می کنند که رفتارشان نشان دهنده جا به جایی «اشداء» و «رحماء» شده است! یک نمونه اش را از دهان ناپالوده موتورسواران شنیدیم که بسیار گوش آزار بود، به ویژه بعد از نهی های صریح و آشکار رهبر فرزانه انقلاب. باز مشت در هوا رها کردند و زبان در کام چرخاندند، نه علیه آمریکا که هرچه می کشیم از اوست، بل علیه رئیس جمهور قانونی کشور که در ماه های اخیر حضرت آیت ا... خامنه ای توهین به او را «حرام بین شرعی» دانستند. حرام آشکار در کلامی بی نیاز از تفسیر و تأویل که فقط باید به رفتار می شنیدند آنان که مدعی انحصاری تبعیت از ولایت هستند، اما... به «اتحاد انگشت ها» نیاز داریم. به همراهی با هم برای سربلندی انقلاب و ایران و ملت. «خاموش باش» باید داد به دهان هایی که بی موقع باز می شوند. به کلماتی که «طهارت» نیافته اند. به دست هایی که به جای برداشتن مانعی از سر راه مردم در زمین، در هوا تکان می خورند و گاه بر سر هم وطن فرود می آیند. البته این مرتکبان «حرام بین شرعی» را با انقلاب و ولایت مداری خویشاوندی نیست. نسبتی که بینشان می توان یافت، «تباین» است. انقلابی هوشیاری و ادب دارد. ولایت مدار مؤدب به هندسه گفتاری و تأکیدی مقام ولایت است که بی مجامله از «پشت بلندگو» تحریر مسیر می کنند. هرکس را که بددهان و بدگو و بدخواه است، باید ریشه گرفته و نسبت یافته با ضدانقلاب دید. بصیرت همین است!

شهرآرا / شماره 3322 / شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۹ / صفحه 16 / نگاه هشتم

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/2664/40166

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۹ساعت 12:42  توسط غلامرضا بنی اسدی  |