همسایگی فقط به این نیست که دیوارهای خانه به‌هم تکیه بدهند. خویشاوندی را هم فقط «خون» رقم نمی‌زند. ای‌بسا رابطه خونی‌ای که قرآن با «تبت‌یدا ابی‌لهب»، آن را قطع کرده است. ازسوی دیگر خویشاوندی سلوکی و معرفتی در تراز اندیشه دینی، تعریفی چنین والا می‌یابد: «سلمان منااهل‌البیت»! فکر می‌کنم ما مشهدی‌ها، ایرانی‌ها و هرکس به جست‌وجوی خویشاوندی با امام‌رضا(ع) است و به‌ویژه کسانی که به همسایگی با خورشید مباهات می‌کنند، باید قربت جغرافیایی را با قرابت معنوی ارتقا دهند و زندگی خود را براساس هندسه کلامی حضرت‌رضا(ع) تنظیم کنند، لذا وقتی این حدیث رضوی را می‌خوانیم که «أَلْمُسْتَتِرُ بِالْحَسَنَةِ یَعْدِلُ سَبْعینَ حَسَنَةً، وَ الْمُذیعُ بِالسَّیِّئَةِ مَخْذُولٌ، وَالْمُسْتَتِرُ بِالسَّیِّئَةِ مَغْفُورٌ لَهُ.» و چنین درک معنا می‌کنیم که «پنهان‌کننده کار نیک(پاداشش) برابر 70حسنه است و آشکارکننده کار بد، سرافکنده است و پنهان‌کننده کار بد، آمرزیده است»، «باید زبان در کام گیریم و از بسیاری گفته‌ها هم توبه کنیم». تعمق در این روایت، حساسیت حضرت امام(ع) را درباره آبروی مردم به ما یادآوری می‌کند. آنجا که کار نیک را باید پوشیده داشت، به این نگاه می‌توان رسید که یاری نیازمندان باید با حفظ کرامت آنان باشد. هیچ‌گاه برای اینکه ظرف آبی به دست کسی بدهیم، نباید خراش در آبرویش اندازیم. آشکار کردن گناه هم باز چون باعث تخفیف و تحقیر بندگان خدا می‌شود، ناپسند است. کسی که می‌خواهد خداوند «قلم عفو بر جرایم اعمالش بکشد»، خود او هم باید زبان در کام گیرد تا به مقام شایستگی آمرزش برسد.

شهرآرا / شماره 3270 / چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۳۹۹ / صفحه 16 / نگاه هشتم

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/2343/34895

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۹ساعت 11:40  توسط غلامرضا بنی اسدی  |