درج خبري با تيتر «دختر ١٥ ساله قرباني دوستي خياباني» بازتاب گسترده اي داشت، گسترده و تلخ. از جمله شهروندي متاثر از اين ماجرا، مي گفت چرا برخي افراد به جاي خدا مي نشينند و حكم مي دهند و جان مي ستانند. او مي گفت گيريم كه اتهام حتي ثابت شده باشد و اين دختر به واقع جرمي مرتكب شده باشد در اين حالت حد آن را شرع مشخص كرده است كه قاضي بايد با كار كارشناسي و محاكمه بدان برسد و حكم بدهد، نه اين كه افراد عادي به صرف رابطه خويشاوندي به خود حق بدهند، از متهم جان بستانند.

شهروند ديگري هم معتقد بود، در هر ماجرايي بايد قانون حاكم باشد. حكمي اگر قرار است صادر شود، حاكم و قاضي بايد صادر كند، اجراي حكم هم تابع مقررات خاص خود است؟ اگر به مجرد اتهام قرار باشد اعضاي خانواده ها خود حكم بدهند آن هم بدون محاكمه و اجرا كنند بدون در نظر گرفتن شرايط دفاع، سنگ روي سنگ بند نمي شود. تازه در محكمه هم، متهم حق دفاع دارد. از وكيل  مدافع استفاده مي كند و خيلي وقت ها اتهام اثبات نمي شود تا طرف مجرم شناخته و محكوم شود. پس به چه حقي برخي افراد به خود اجازه مي دهند به صرف يك اتهام جان بستانند از كسي كه شايد بي گناه باشد و حتي اگر گناهكار هم باشد، مجازاتش قطعا مرگ نيست.

اين ماجرا از سوي ديگر هم قابل واشكافي است و آن اين كه پليس براي فرد متهم، پرونده تشكيل داده است. يعني يك كار قانوني و او را به دادگاه معرفي كرده است، باز هم براساس قانون، و اين دادگاه است كه باز هم طبق قانون موضوع را بررسي مي كند و حكم مي دهد، چه حكم به تبرئه چه به جرم، به هرحال در يك جامعه قانونمند، اجراي قانون نبايد برخي را متعصبانه به اقدامات غيرشرعي و غيرقانوني بكشاند. بلكه همه، هميشه و در همه جا بايد به قانون احترام بگذاريم. احترام به قانون در قدم اول احترام به شخصيت خود ماست و در قدم بعدي به جامعه و سپس قانون و مجريانش. اما نكته اي كه بايد گفت اين كه افراد فاميل كاش قبل از اين كه در چنين مواقعي متعصبانه رفتار كنند، قبل از وقوع حادثه اي با هم افزاي فكر و مهر و تدبير خويش، نهاد خانواده را رونق بخشند و چنان اين نهاد را فعال كنند كه جز خير و صلاح و رفتار بهنجار از اعضاي آن سر نزند. يادمان باشد همان طور كه اگر جامعه، اتاق فكر نداشته باشد ناگزير درهاي اتاق بحران را خواهد گشود، خانواده ها هم اگر به دنبال اتاق فكر نباشند و با تدبير زندگي خود را مديريت نكنند، لاجرم در معرض سيل ها قرار خواهند گرفت. سيل هايي كه گاه جلوگيري از آن ها، فاجعه بارتر از خود سيل است. مثل اين خبر تلخ. مثل درست كردن ابروي غيرت فاميل كه به كورشدن چشم خويشاوندي و انسانيت منجر مي شود و مثل خيلي وقايع ديگر...

كاش خانواده ها فعال تر باشند تا شاهد اقدامات پرخطر نباشيم. كاش همه به قانون تمكين كنيم و خود جاي قانون، جاي شرع و حتي جاي خدا ننشينيم. كاش اين آخرين خبري باشد از اين دست كه مي خوانيم. كاش...

درباره وبلاگ

منوی اصلی

آرشیو مطالب

پیوندها