حکم عقل است که احتمال خطر را هم جدی بگیریم. حواسمان باشد که احتمالات می‌تواند وقوع پیدا کند و وقایعی بیافریند که چاره‌ای نداشته باشد. اینکه بر رعایت شیوه‌نامه‌های بهداشتی تاکید می‌شود، اینکه بسیاری از مشاغل تعطیل می‌شود، اینکه مجالس از جشن تا سوگواری، برگزار نمی‌شود، همه به‌خاطر یک «احتمال عقلایی» است که درباره شیوع ویروس کرونا داده می‌شود. درست هم همین است و حق نیز همین است. نه‌تنها نباید خود را به مهلکه انداخت که باید حذر کرد از انواع خطر اما... به یک نکته توجه کنیم؛ ما که از ترس کووید19 و برای پدافند دربرابر کرونا، به‌درستی با همدیگر دست نمی‌دهیم، کاش خطرات انسان‌سوز و ایمان‌برانداز را هم جدی می‌گرفتیم. خطراتی که نه محتمل که قطعی است. کاش از عاقبت رفتارمان بترسیم و با شیطان دست ندهیم. بترسیم و به حرمت شیوه‌نامه‌های ایمانی و برای رعایت دستورالعمل‌های شرعی، از نزدیک شدن به حق‌الناس و به‌ویژه مال یتیم که قرآن بر آن تاکید خاص کرده است، بپرهیزیم. مراقب باشیم و به مال حرام، دست نزنیم. بدانیم که میان بیت‌المال و مال‌البیت، تفاوت به اندازه باطل و حق است، پس به بیت‌المال دست‌درازی نکنیم و چنگ نیندازیم و هزار توجیه نتراشیم برای درازی دست‌ها. ما که هر روز چندبار دست‌هامان را با نهایت دقت می‌شوییم، از کم‌کاری و کم‌فروشی نیز دست بشوییم. به خودمان مدام یادآوری کنیم این بایستگی‌ها را و بگوییم وقتی برای خطر «احتمالی» این قـدر اهمیت قائلیم، چرا برای خطرات «قطعی» قائل نباشیم؟

شهرآرا / شماره 3268 / دوشنبه ۱۷ آذر ۱۳۹۹ / صفحه 16 / نگاه هشتم

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/2329/34727

Powered By
  BLOGFA.COM