پیش از این، به روزگاران دور و دراز،سیلِ مرگ را به حساب جنگ ها می گذاشتیم. تاریخ هم چنین روایتی داشت که جنگ ها زندگی کش هستند. بعد جاده آمد و تا حدودی شانه به شانه جنگ شد در تلفات گرفتن از مردم. اما آمار ها به صراحت می گویند که نه جنونِ جاده و نه جنگ و نه هیچ بیماریی چنین داس مرگ به ساقه زندگی نکشیده است که کرونا دارد می کِشد. می کِشد و درو می کند ومی کُشد و زندگی هایی بر زمین می اندازد. آدم هایی را می برد که به قاعده طبیعی، وقت رفتن شان نبود و می توانستند بمانند و کارها بکنند و دست ها بگیرند و گره ها بگشایند. از جنگ گفتم، یادم آمد در دفاع مقدس 8 ساله، خراسان جنوبی 1580، شهید تقدیم سرفرازی وطن کرد اما امروز در حدود 8 ما، یک سوم این آمار تلفات داده است. 8 ماه کجا و 8 سال کجا؟ خدا بخیر کند ماه هایی که در راهند. خدا بخیر کند روزگار ما را با هجومی که هر روز دامنش را باز تر می کند. مرارت بار روزگاری است که گرفتار آمده ایم و کوئید 19 دارد مرگ را بر دوش زندگی سوار می کند. داریم جدی ، جدی، می میریم اما برخی هنوز شوخی پنداشته اند ماجرا را! نگاهی به خیابان بیاندازید. ازدحام ها را ببینید، آیا واقعا نمی توان تدبیر کرد وضعیت را؟ داریم می میریم و روزی نیست که در این فصل "ناسوگوار" به سوگ عزیزی ننشینیم و دستی هم نیابیم که بازوی مان را بگیرد برای برخاستن. تلخ است روز گار. تو را خدا رعایت کنیم تا جایی که می توانیم. بیرون نرویم تا وقتی رفتن برما واجب نشده. جلسه نگیریم. دورهمی های فامیلی را در فضای مجازی شکل دهیم. فاصله اجتماعی را رعایت کنیم والا مرگ یقه ما را خواهد گرفت. مسئولان هم تدبیر کنند ماجراها را تا جایی که می توانند. اصلا بیایید و بخشی از هزینه های عمرانی کشور را که در اولویت های نخست، نیست به بودجه جاری تبدیل کنید و یارانه بدهید به مردم تا مجبور نباشند برای رسیدن به نان، از جان بگذرند. این می تواند راه باریکه ای باشد برای ارتقای سلامت. حالا یک سال برخی پروژه ها دیرتر به نتیجه برسد به جایی بر نمی خورد. مهم سلامت ماندن مردم است که باید از مواهب پروژه های عمرانی بهرمند شوند. وقتی که چنین فرصتی نباشد پروژه چه فایده ای می تواند داشته باشد؟ به کادر درمان توجه کنید لطفا. خیلی بیشتر از سال های پیش. پشتیبانی کنید مدافعان خط مقدم سلامت را. افزایش کارانه به اندازه ای که بتواند انگیزه هایشان را تقویت کند، نه هزینه که سرمایه گزاری برای سلامت است. البته آنان تا کنون برای خدا و انجام تکلیف انسانی و ملی خود،  پهلوانی کرده اند. اما توجه ویژه و اجرای طرح های انگیزشی می تواند اندکی ادای دین جامعه به آنان باشد. تدارک بهداشت و درمان را مثل تدارکات جبهه عزیز و محترم و واجب بشمریم. نمی شود با دست خالی مدافعان را به جنگ فرستاد. تا جایی که امکان دارد با ید "ناممکن نمایی ها" را به حداقل رساند و ممکن کرد کار را برای شان. باور کنیم روزهای سختی در پیش است. خود را برای سلامت گذشتن از رودخانه مرگ آماده کنیم....

ب / شماره 4335 / سه شنبه 27 آبان ۱۳۹۹ / صفحه 3 / 

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/990827.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM