مرگ هم‌خانه ما شده است و ما دوبه‌‌دو سر یک سفره می‌نشینیم. با هم نشست‌وبرخاست می‌کنیم و خیالمان نیست که میان ما باید دیواری قطور باشد به نام سلامتی. نباید ما به دست مرگ، داس بدهیم. چنین شود، ریشه ما در باد، خشک خواهد شد. حرف عجیب‌وغریبی نیست. اینکه نوشته آمد، شرح این روزهای ماست که داریم با کرونا همراهی می‌کنیم. با اینکه رأیمان یکی نیست، شانه‌به‌شانه هم داریم به راه می‌زنیم؛ راهی که معلوم نیست چند قدم خواهیم توانست بپیماییم. راهی که به‌سوی مردن است. قرارمان، اما، چیز دیگری بود. گفتیم و نوشتیم و هشتگ ساختیم #کرونا- را- شکست- می- دهیم! اما... اما حالا داریم با کرونا همکاری می‌کنیم تا کادر درمان و نظام سلامت و زندگی را یک‌جا شکست دهیم! دیگر آمار مرگ‌ومیرهایی که روزانه از 400 فراتر رفته است، آه و افسوسی هم برنمی‌انگیزد، چه رسد که غیرتی در ما برانگیزد تا به دفاع از زندگی خود برخیزیم و با راهنمایی مدافعان سلامت، به پدافند بشتابیم دربرابر آفند نوبه‌نوی کووید19 که مثل آتش در خرمن زندگی می‌پیچد. یک‌جورهایی داریم رفیق می‌شویم با کرونا و یک‌جورهایی داریم برنامه‌های سلامت را دور می‌زنیم که خود کرونا برایمان دست می‌زند. متولیان امور جاده‌های اصلی را می‌بندند، از بیراهه می‌رویم. می‌گویند ازدحام ممنوع، به هر بهانه‌ای قرق را می‌شکنیم و می‌پنداریم زیرک‌ترین مردم دنیاییم. شیوه‌نامه‌های بهداشتی را به سخره می‌گیریم و به کرونا- احتمالا- لایک هم نشان می‌دهیم. غافلیم که همین رفیق امروز ما، کرونا، ما را خواهد کشت. باور ندارید، سری به بیمارستان‌ها بزنید و گورستان‌ها و بشمارید چه فراوان افراد که با خنجر از پشت کرونا، به خاک افتاده‌اند. آمارها را نگاه کنید. تلفاتمان دارد از جنگ خیلی بیشتر می‌شود. به چاره برخیزیم این موج مرگ را.

شهرآرا / شماره 3244 / سه‌شنبه ۲۰ آبان ۱۳۹۹ / صفحه 16 / نگاه هشتم

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/2186/32519

Powered By
  BLOGFA.COM