«وقتش نشده است کلاس‌های تفسیر را تعطیل کنید و قدری حلقه اطاعت تشکیل دهید؟» خیلی پسندیدم این جمله را که عزیزی خطاب به اصحاب توجیه گفته بود؛ آنانی که سخن صریح رهبر انقلاب را توجیه و تفسیر آن‌چنانی می‌کنند، آن‌هم کلامی که چون برهان قاطع صریح‌المعناست. یکی می‌گوید: «رهبری که مصداق برای این توهین‌ها، تعیین نکرده‌اند.» او «وقیح» خواندن روحانی و «اف بر تو باد» را مصداق توهین نمی‌داند و روحانی را «نازک‌نارنجی» می‌خواند. آن دیگری که ید طولایی- بخوانید زبان درازی- در بدگویی دارد و انگار از تکرار اعدام، کامش شیرین می‌شود، نیز از گفتار و رفتار «غلط» خود، عذر نمی‌خواهد و به همین بسنده می‌کند که «تبعیت از فرمان‌های الهی رهبر عزیز و ولی‌امرم را از اوجب واجبات می‌دانم»، حال آنکه «عذرخواهی» از رفتار «غلط» اولین قدم در راستای تبعیت از منهج ولی‌امر است. دیگرانی هم که تند می‌گفتند و توهین را جای نقد نشانده و لباس خیرخواهی پوشانده بودند، سکوت کرده‌اند. انگار مخاطب کلام صریح حضرت آیت‌ا...خامنه‌ای نیستند. غافلند که مردم قدوقامت همه را دیده‌اند و امروز «نشسته راه رفتن»، باعث فراموشی نمی‌شود. امیدواریم این کلام معیار رهبر انقلاب، آویزه گوش و رسم‌الخط انقلابیگری شود و هیچ‌کس زبان به توهین نگشاید و لب از انتقاد فرونبندد که اولی زهر است و دومی -باوجود تلخی اولیه- شهد. دولتیان هم باید به همین رفتار، سلوک کنند و همه ما با رفتاری چنین، می‌توانیم کنار هم بایستیم و تکلیف اصلی‌مان را که خدمت به مردم است، به انجام رسانیم. کوتاه سخن اینکه عذرخواهی کنیم از غلط گفته‌ها و همدیگر را ببخشیم تا خدا همه ما را ببخشد و در ادامه راه، دستمان را بگیرد.

شهرآرا / شماره 3234 / سه‌شنبه ۰۶ آبان ۱۳۹۹ / صفحه 16 / نگاه هشتم

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/2126/31304

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم آبان ۱۳۹۹ساعت 12:55  توسط غلامرضا بنی اسدی  |