چند سطری درباره اجحاف تاریخی در حق رزمندگان؛

27 تیر که می‌رسد افراد مختلفی به خوانش موقف تاریخی پذیرش قطعنامه 598 ازسوی ایران می‌پردازند. برخی از نگاه نظامی و برخی تاریخی و گروهی سیاسی و یک جماعت هم جناحی. تا این روز می‌رسد قلم و زبان را تیغ کرده از نیام بیرون می‌کشند تا انتقام کشند از آنانی که به واقع طلبکارند نه بدهکار. قطعا اگر انصاف داوری کند، مدعیان و طلبکاران امروز که پذیرش قطعنامه را زیر سوال می‌برند، در جای بدهکاران و حتی متهمان خواهند نشست تا پاسخگوی رفتار خود در زمان جنگ باشند نه این که امروز زبان دراز کنند در هجمه به فرماندهان عالی آن دوران. قلم بردارند و متهم کنند بزرگانِ حواریون روح‌الله را به نوشاندن جام زهر به امام. باید قلم زد به دفاع از حقیقت و از صاحبان حق اما آن را به زمانی دیگر وا می‌گذاریم تا به یک نکته ظریف و مغفول مانده در حق رزمندگان دفاع مقدس بپردازیم.
اصلا بگذارید با یک پرسش غیرمترقبه شروع کنیم؛ حکم کسانی که بعد از 27 تیر 1367، یعنی پذیرش قطعنامه 598 به شهادت رسیدند چیست؟ تعجب نفرمایید از این سوال چون حضرات، سابقه حضور در جبهه را به قبل و بعد ازپذیرش قطعنامه تقسیم کرده‌اند؛ قبل از قطعنامه را به عنوانی می‌خوانند که بعد از 27 تیرماه را شامل نمی‌شود! یاد دوستان نبوده است انگار که ما از 27 تیر 67 تا 29 مرداد همین سال که آتش‌بس اعلام شد، یک روز راحت نداشتیم و عملیات مرصاد و تک‌های گسترده عراق که تا نیمه‌های خوزستان آمدند، در 27 تیر- همان زمانی که برایش ارزش عملیاتی قائل نیستند- اتفاق افتاد. در همان زمان بود که رزمندگان به قیمت جان قد راست کردند تا قامت کمان نکند ایران. شهید دادیم آن روزها. در ازدحام تیر و ترکش، پرپر شدند فرزندان وطن. به اسارت رفتند مدافعان انقلاب، لحظه‌ای کم نگذاشتند که بسیار هم گذاشتند اما در معادلاتی که روی کاغذ خلق کرده‌اند حضرات، آن همه از جان گذشتگی و ایثار نادیده گرفته شده است. البته بحث مطالبه‌گری نیست از طرف ایثارگران که آنان خود را بدان مجاهدت‌ها مکلف و هنوز خویش را به انقلاب و ایران و اسلام بدهکار می‌دانند. نه ادعایی دارند و نه توقعی اما آیا ما هم نسبت به آنان دینی نداریم؟ آیا باید با رفتارمان سوهان بکشیم به روان برخی از یاران‌مان؟ نمی‌دانم چه باید گفت و نمی‌خواهم تلخ زبانی را، فقط می‌خواهم به این نکته توجه دهم که سابقه جبهه رزمندگان باید جوری باز تعریف شود که به جای مرکز ثقل پذیرش قطعنامه 598 ازسوی ایران، 29 مرداد، روز آغاز آتش‌بس، تعریف شود و عملا سوابق از "قبل از قطعنامه و بعد از قطعنامه" به "قبل از آتش‌بس و بعد از آتش‌بس" تبدیل شود.
این احقاق گوشه‌ای از حقوق رزمندگان است که می‌تواند از باب تکریم آنان، توسط مسئولان محترم، انجام شود. آن نسل هم که بیشترشان بازنشسته شده‌اند و چندان بار ریالی هم برای دولت نخواهد داشت اما اصلاح این تصمیم نادرست، می‌تواند تعظیم باشد در برابر عظمت فرزندان ایران که برای پایداری وطن تا مرز جان رفتند. می‌تواند قدردانی باشد از دلاورانی که در عملیات مرصاد، داعشیان زمان را کمر شکستند و اقتدار ایران زخم خورده و انقلاب را به رخ کشیدند. ادای دینی باشد به کسانی که خوزستان و بسیاری از مناطق دیگر را دوباره از متجاوزان صدامی، پس گرفتند. امیدواریم متولیان امر این مسئله را مجدد بررسی و به احقاق حق اقدام کنند.

جمهوری اسلامی / شمـاره ۱۱۷۵۳ / پنج شنبه ۲۶ تیر ۱۳۹۹ / صفحه 3/ خبر

http://jepress.ir/?newsid=235388

http://jepress.ir/index.php?year=1399&month=04&day=26&category=3&

http://jepress.ir/archive/pdf/1399/04/26/3.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM