مردم آزاري، هم جرم است و هم گناه، هم قانون برايش مجازات تعيين كرده است و هم در آموزه هاي ديني گناه شمرده و از آن نهي شده است، پس بايد مواظب رفتارمان باشيم كه به گناه و جرم آلوده نشويم. اين را از آن رو به ياد آوردم كه تا چهارشنبه سوري فقط يك هفته مانده است و ما بايد همين حالا تكليف خود را با كساني كه«چهارشنبه سوري» را با«چهارشنبه سوزي» اشتباه مي گيرند و اين شب را كه به قاعده بايد شب سرور باشد، به شب سوز تبديل مي كنند روشن كنيم و سنگ ها را چنين وابكنيم كه با چهارشنبه سوزان و كساني كه فرصت همدلي را به تهديد سلامت بهداشت روان و حتي آرامش شهروندان و قانون شكني تبديل مي كنند، هر كه باشند و هر جا نامهربان خواهيم شد حتي اگر فرزند خود ما باشند و برادرمان.

يعني اگر طالب آرامش و خواهان نشاط و سرور و سلامت روان براي همه ايم ، بايد از حريم جشن و شادماني و نشاط و آرامش مراقبت كنيم و دست انداز را به اين حريم، هر كه باشد، به دست بند قانون بسپاريم. قانون هم سخت نوشته شده است براي حفاظت از آرامش عمومي و مردان قانون هم بايد در اجراي دقيق و قاطع قانون، سخت گير باشند. البته فضا براي نشاط جوانان و همه آحاد هم بايد فراهم باشد و مي شود با اختصاص مكان هاي مشخص در مناطق گوناگون راه دوم را به كساني كه قصد برگزاري «چهارشنبه سوري» و تعويض زردي رخ خود با سرخي آتش دارند فراهم كرد تا آنان كه صرفا در پي شادي اند و قصد آزار ديگران را ندارند براي خود محل امني بيابند تا اطراف «مردم آزاران» خالي شود و حساب آنان با «كتاب قانون» باشد.

در اين ميان خانواده ها نقش كليدي دارند تا وضعيت قفل نكند. آنان بايد فرزندان خود را از اقداماتي كه به آزار و اذيت شهروندان منجر مي شود برحذر دارند و حتي براي آنان توضيح دهند كه اگر ديروزها، در روستاها و شهرهاي كوچك امكان تهيه بي خطر و بي ضرر آتش فراهم بود و مردمان در شادي خود، غم ديگران را فراهم نمي كردند، هم خانه ها وسيع بود و هم ميدان ها و هم كوچه ها و مي شد با انباشت اندكي هيزم آتشي افروخت و از روي آن پريد اما زندگي در شهرها، آن هم شهرهاي بزرگ و خانه هاي كوچك وخيابان هاي شلوغ و كوچه هايي پر از خودرو و همسايگاني نيازمند آرامش، فضايي براي آتش بازي و ترقه تركاني ندارد.

پس بايد به اماكني بروند كه جشن و سرور آنان باعث مزاحمت براي مردم نباشد.صفحه 13 حوادث ، شماره سريال 17222 ، تاريخ انتشار 871221

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و یکم اسفند ۱۳۸۷ساعت 12:29  توسط غلامرضا بنی اسدی  |