تقویم چند ورق بیشتر تا روز قدس ندارد اما شرایط و ضرورت های سلامتِ سربازانِ میدان، یعنی همان مردم همیشه حاضر در صحنه های فریاد، امسال، اقتضا می کند تا مرگ بر اسرائیل را جور دیگری طراحی کنیم. ماجرا همان "حدیث غایبِ حاضر" است. نه این که من در میان جمع و دلم جای دیگر است بلکه من تنهایم اما دلم با جمع است. می خواهم شانه به شانه تو فریاد بزنم. می خواهم وقتی دست در هوا- به غیظ و غیرت- مشت می کنم، مشت تو هم ضریب بدهد به دست من این درست که امکان برگزاریِ راهپیمایی روزِ قدس نیست اما روزِ قدس هست. فلسطین هست، بیداد صهیونیزم هست، صدای به یاری خواهی بلند شده مظلومان تحت ستم هست و جنگ هست و مرگ دارد به دنبال زندگی مظلومان می دود پس تکلیف هم هست. تکلیف فریاد علیه ستمگران. همانی که مرز مسلمانی را از غیر مسلمانی تمیز می دهد. همان که میان انسان و غیر انسان، خط تمیز می گذارد. پس چون تکلیفی چنین بزرگ هست، ما هم هستیم. در خیابان نمی شود به راهپیمایی برخاست، رسانه ها را که می شود به عنوان معبرهای این عبور مقدس شبیه سازی کرد. مردم را نمی شود فراخوان داد اما لشکر کلمات را که می توان به میدان خواند تا بیایند و میان داری کنند تا آسوده بر بر جای غصب شده ننشیند صهیون و نپندارد که صدای لعن و مرگ و نفرین از نفس افتاده است. نه، راهپیمایی در خیابان نیست اما هر رسانه، هر کانال، هر گروه، هر پَیچ، یک خیابان است با لشکری بی شمار از حروف که گویا می شوند. با تصاویری که جان می گیرند و با فضای مجازیی که حقیقت را فریاد می کند. نپندارند اشغالگران که امسال پُشتِ سدِ کرونا، آرامش خواهند داشت. به خیال رویا به خواب نروند که کلمات کابوس شان خواهند شد که امسال، روزِ قدس، در گونه ای دیگر اما پُرشور و پُرشکوه برگزار خواهد شد با حضور متفاوت مردم در فضایی که در اختیار دارند. منتظر جمعه نمی مانیم و از همین امروز شروع می کنیم به نشر مطالبی که به هر حرف، فریادی خواهند شد برای حق خواهی برای بیان حقیقت، برای شرح درد مردمان مناطق مظلوم. به میدان بییند رسانه نگاران و همه مردمانی که در فضای رسانه ای دستی دارند. همه آنانی که در فضای ارتباطی، به عنوان "شهروند- خبرنگار" نقش می آفرینند. همه آنانی که با جهانِ در کفِ خویش، "شهروند- رسانه" اند. همه کسانی که صدای شان به گوش دیگران می رسد، همه و همه و همه مان به میدان آییم که روزِ قدسِ متفاوت امسال را باید چنان برگزار کنیم که بدانند صهیونیست های هزار نام و هزار رنگ از اشغالگرانِ فلسطین، تا سیه پوشان داعش، تا وهابیون کودک کش و تا همه کسانی که زندگی را دشمن می دارند و در مناطق مختلف جهان بذر مرگ می پاشند. بدانند که مردم فراموش نمی کنند تکلیف خود را. فراموش نمی کنند عهدی که با امام بستند را، فراموش نمی کنند که حکمِ مسلمانی و سیرت انسانی، دفاع از مظلوم و خروشیدن بر ظالم است. پس تکلیف را ساقط نمی دانند از خود که بیش از سال های پیش است تکلیف حضور در میدان حق خواهی. خیابان نیست اما هر رسانه، هر فرصت رسانه ای، هر ظرفیت در فضای مجازی به مثابه یک خیابان است. ما هم با نیت میدان در این فضا فعال می شویم. عکس می گذاریم و مطلب می نویسیم و به دنیا می گوئیم، فلسطین هرگز تنها نخواهد ماند!

ب / شماره 4194 /  چهارشنبه 31 اردیبهشت 1399 / صفحه 3

Powered By
  BLOGFA.COM