به هم مان ریخت کرونا. ما را به خود چنان مشغول کرد که بسیارمان از "خویشتنِ خویش" غافل شدیم. اگر نه این بود باید بیش از این و البته پیش از این به خویشتن می پرداختیم و این تن نه جسم که همان جان است که رمضان فصل پرداخت به آن است. این مبارک هنگامه را باید خیلی بیشتر و باز البته پیشتر عزیز می داشتیم نه این که هلال، کامل شود و رو برگرداند برای رفتن و ماه از نیمه بگذرد و رو به لاغری بگذارد و بخواهیم در باره رمضان قلمی بزنیم. به هم ریخته ایم اما رمضان ما را نظمی داد و به سر خط آورد و همین اقتضا می کند از اعجاز روز های خوب خدا بگوئیم و از شان و شوکتی که دارد. خدا بیامرزد حضرت استاد صفائی حائری را حالی خوش می کرد در این ماه. همو در صفحه 117 کتاب بهار رویش در این باره می نویسد: " رمضان‏ نهرى‏ است كه مى‏ شود در آن‏ شست و شو كرد  و چشمه‏ اى‏ است كه مى‏ شود از آن آشاميد و راهى‏ است كه مى‏ شود با آن تا قرب حق‏ رفت." اما این "می شود" پیش نیازی دارد به اسم معرفت چنان که استاد، خود در ادامه توجه مان می دهد که؛ " در اين ماه، بايد شناخت‏ها، محاسبه‏ ها، عشق و ايمان، عمل و اطاعت‏ رزق‏ هاى وسيع ما باشد و مغز و قلب و روح و عقل ما را سرشار كند." با این نگاه می توان جسم و جان را چنان مدیریت کرد که بهره شایسته ببرید انسان زیرا" ... براى اينكه در اين مراحل به طور كامل بتوانيم پيش برويم، بايد براى رزق بدنمان هم فكرى كنيم كه حركت و عمل صالح‏، وابسته به‏ رزق سالم‏ است. بعد از اينكه به خودمان فكر كرديم، بايد برنامه‏ اى براى رمضان‏ مان داشته باشيم؛ از دعايش گرفته تا قرآنش تا ديدارش" بهره بگیریم. باید قرآن را در این بهار چنان خواند که شکوفه آیاتش در جان مان شکوفا شود و جایگاهِ ما را در مثلثِ " روابط ما با حق و با خلق و با خودمان" به تعریفی شایسته و شانی بایسته برساند. با خودمان بر مدار ایمان مهربانی کنیم و این در شکوه پرهیز از محرمات و اتیان واجبات تجلی می کند.  با خلق او، به مهربانی رفتار کنیم و اگر به دلیل کرونا و فاصله گذاری اجتماعی نمی توانیم سفره ای در خانه بگسترانیم، در پیشانی و نگاه مان سفره کرم و مهر گسترانیده باشد. با خود و خَلق که به بهبود روابط رسیدیم با حضرت دوست که خالق همه مهربانی ها و زیبایی هاست، حای خوش خواهیم داشت. این نیز به توسعه خوشی در زندگی مان خواهد انجامید که خوشی، انرژی مثبتی است که مدام خود را تکثیر می کند و بهره اش به دیگران هم می رسد چنان که خدای نکرده اگر ناخوشی شکل بگیرد ناخوشی خواهد زاید و خواهد افزود و زیانش جان همه را زخم خواهد زد. پس به خوبی فکر کنیم و به توسعه خوشی. این مومنانه ترین رفتار است. حَسن خُلق و حَسن رفتار و حَسن کردار باشیم. درس امام مجتبی که او را کریم اهل بیت می خوانند نیز همین است هم روی گشاده داشتن و هم دستِ گشاده داشتن در یاری مردم. اگر نمی شود سفره ای انداخت می شود به شیوه های جدید کرامت و مواسات با مردمان بپردازیم. این جوری رمضان مان بیشتر معنا پیدا می کند و زندگی مان نیزهم....

 ب / شماره 4185 /  یکشنبه 21 اردیبهشت 1399 / صفحه 3

Powered By
  BLOGFA.COM