معتقدم به این که هرجا مردم وارد بشوند، مشکلات- تا حدود زیادی- رفع می شود. تجربه هم پای این گزاره امضا می گذارد چه به روزگاران دیده ایم که هر جا آمدند راه را باز کردند. اصلا قصه همافزایی توان مردمان، ماجرای شکل گیری باران است. تاز قطره نمی توان توقع معجزه داشت اما هم افزایی قطرات است که "معجزه دریا" را پدید می آورد. در این روز های کرونایی که خشک سالی به بازار اقتصاد شبیخون زده، باز هم این مردم اند که می توانند لقمه نان خود را با هم قسمت کنند. مردم اند که می توانند سر سفره های کوچک خود، جمع تر بنشینند و لقمه ای کمتر بخورند تا جا برای میهمانی باز شود و لقمه ای بماند که قوت جان او شود. با این نگاه است که به رزمایش همدلی و کمک مومنانه باور دارم و می دانم اگر همه ما به میدان بیاییم قطعا این روز های سخت- لااقل-  کمی راحت تر خواهد گذشت لذا باید همدیگر را دعوت کنیم به این "امر معروف" در روزگاری که پرهیز از یاری همنوعان می تواند نوعی "منکر" باشد. من این را باور دارم اما همچنان که در جلسه قرارگاه رسانه ای مشهد هم به همراهان و مدیران رسانه ای استان عرض کردم، می توانیم و حتی باید، برای جلب کمک های مردمی فرهنگ سازی کنیم. باید مردم را بدین معروف توجه دهیم. اما به واقعیت هم باید توجه داشته باشیم که نمی توانیم روی کمک های مردمی، برنامه ریزی کنیم. نمی توانیم روی کالایی که جمع نشده سهمیه بندی کنیم. نمی توانیم با سفره کرامت دیگران میهمان دعوت کنیم. بله، مردم هستند، کم هم نمی گذارند و نمونه اش همین ماجرای بسته های معیشتی و تولید اقلام بهداشتی و بخشیدن اجاره ها و.... که نشان داد طلای فرهنگ ایرانی هنوز در دنیا جزو بالاترین عیار هاست اما کسی نمی تواند در دراز مدت روی این کمک ها حساب کند. قطعا و قطعا و قطعا باید حکومت، با بودجه مشخص و اصلاح ردیف های بودجه ای، برای این امر برنامه داشته باشد. یعنی محور حرکت، حاکمیت باشد و ظرفیت های خیران و سمن ها و گروه های جهادی و فعالان اجتماعی، مقوم و پیشبرنده برنامه های دولتی باشد. این گونه می توانیم مشکلات را از سر راه برداریم وگرنه قدم اول را صاف کنیم، گام دوم را هم برداریم، در گام سوم در خواهیم ماند چون موجر هم مثل مستاجر گرفتار فضای کسب و کار راکد کرونایی است.دیگران هم با شبکه ای از مصائب مواجه اند و روی ریال به ریال درآمد خود حساب می کنند. فکر می کنم نظام باید تمام قد به رفع مشکلات معیشتی ورود و بودجه را هم با این نگاه بازخوانی کند. مردم هم چون عزم و رفتار اصلاحی نظام را ببینند و بنگاه های اقتصادی بزرگ وابسته به حکومت را کنار خویش داشته باشند، پای کار خواهند ماند و همان لقمه های کم تعداد را هم با یکدیگر تقسیم خواهند کرد. مردم تا این جا هم توقعات را برآورده کرده اند.دولت هم تا توانسته پیش آمده است. نهاد های بزرگ اقتصادی که بیایند، راه را با اعتماد بیشتری طی خواهیم کرد....

جمهوری اسلامی / شماره 11680 / سه شنبه 26 فروردین 1399/ صفحه اول

http://jepress.ir/archive/pdf/1399/01/26/13990126.pdf

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۹۹ساعت 11:57  توسط غلامرضا بنی اسدی  |