کسی روی لبه شمشیر فوتبال بازی نمی کند. کسی با مرگ، «گرگم به هوا » بازی نمی کند. چون به زمین نرسیده، باید راهی گور شود. گوری که قبل از او و بعد از او- چنان که این روز ها می گویند- پر از آهک خواهد شد! باید دست کشید این روز ها از بازی هایی چنین و باید هوای زمین را داشت. زمینی برای زندگی که این روزها به اندازه خانه هر کس قالب بندی شده است. نباید هم از این زمین- تا می شود- پا فراتر گذاشت که آن سوی دیوار واقعا «هوا»ی زندگی «پس» است. این را می شود از گزارش هایی فهمید که ساعت ۱۴ هر روز -در باره شیوع کرونا، آن هم به روایت منابع رسمی،-به رادیو و تلویزیون و دیگر رسانه های فضای مجازی می رسد. هوا پس است و هم ناجوانمردانه آلوده و باید که جوانمردانه در خانه نشست و البته متولیان امر هم باید جوانمردی را در حق مردم تمام کنند و تا می شود، نگذارند آنان به کوچه و خیابان بیایند. این تکمیل کننده فتوت پزشکان و پرستارانی است که خود از خانه بیرون و از خانواده دور هستند تا من و شما در خانه و در کنار خانواده باشیم. قدردانی از همت و فتوت آنان حکم می کند که ما از خانه بیرون نرویم تا آنان فرصت کنند به خانه برگردند. برای این هم دولت، به معنای خاص: قوه مجریه و به معنای اخص جناب رئیس جمهور روحانی، باید دست به کار شوند و قبل از آنکه دیر شود، آنچه پزشکان و متخصصان می گویند را تمام و کمال عملیاتی کنند تا در عمل بتوانیم همه ظرفیت ها را برای ارتقای سلامت جامعه فعال کنیم اما….. اما تا امروز کارنامه اجرایی، کلی اما واگر دارد. باید قم قرنطینه می شد که نشد. باید مسافرت منع می شد که باز هم نشد. باید با قرق شکنان کرونایی برخورد و جریمه در نظر گرفته می شد که باز هم نشد. باید ادرات به تعطیلی نوروزی ادامه می دادند که باز هم نشد. همه این نشد ها را مردم به حساب دولت و شخص رئیس جمهور می گذارند و پیامد های احتمالی را هم برای او سیاهه می کنند. حق هم دارند. آدم بر اساس دیده ها و خوانده هایش، بر اساس اطلاعاتی که بدان می رسد داوری می کند. نه فکت هایی که شاید باشد اما از آن بی خبریم. داده ها هم می گوید آقای روحانی چندان که باید گلوگاه ها را نمی بندد و به استاندارنش هم میدان عمل نمی دهد- مثل آنچه در خراسان رضوی اتفاق افتاد- نتیجه می شود پنجه کشیدن کرونا بر گلوی زندگی.  بگذریم، اوقات دوستان تلخ نشود اما بگذارید این را هم بگوییم که برای نجات مردم از تلخ کامی باید به تدبیر پرداخت. مبارزه با کرونا را مثل بازی شطرنج باید پیش برد. قدم به قدم و مهره به مهره به سمت کیش و مات کردن این حریف چقر و بد بدن پیش رفت. کشتی گرفتن با او، باعث نابودی خودمان می شود. باز بودن ادرات و به خیابان کشیدن مردم – وقتی حتی حرم مطهر بسته است- جز کشتی با مرگ معنا ندارد. فوتبال روی لبه شمشیر هم هزار زخم در پا و تن و جان می نشاند و…. لطفا تدبیر کنید این ماجرا ها را تا امید دگر باره برخیزد و حال مان خوب شود که با حال ناخوش نمی توان نقش خوش زد بر دیوار جامعه. همین امروز اقدام کنیم که فردا خیلی دیر است، خیلی، همین!                        

ب / چهارشنبه 6 فروردین 1399

http://birjandemrooz.com/?p=16128

Powered By
  BLOGFA.COM