مادر است و آغوشش برای فرزندان همیشه باز. پدر است  و جان می گیرد از حضور فرزندان خود. مادر است و حاضر است هزار تیغ در جانش بنشیند اما فرزندش را خاری-حتی- در پا نخلد. پدر است و قدرت نمایی برای حمایت از فرزندان.مادرس و یک دریا مهربانی که همه تجربه کرده ایم و این تجربه را هم هر روز زیسته ایم. پدر است و که ایستادگی اش برای فرزندان به کوه مانند است که هرگز از جا تکان نمی خورد.پس چگونه است که می گویند در قیامت، پدر و مادر از فرزند می گریزد و فرزند ازپدر و مادر؟ اگر ایمان به حقیقتِ قرآن نبود، با اما و اگر می خواندیم آیات راو برای آن دنبال "باطن" های دیگر و لایه های بعد می گشتیم اما "کرونا" با همه تلخی اش، باز گوگر ملموس آیات رابطه افراد در قیامت شد. وقتی شنیدم مادران بسیاری به فرزندان راه دورشان پیغام می دادند که نیایند عیدِ امسال را. وقتی کراهت آمد و شد را میان خواهر و برادر می دیدم. وقتی دوست را می دیدم که دیدن را نا دید می گیرد و با ماسک بازی می کند تا ندیدن را توجیح باشد. همه این ها جلوه ای از آن حالتِ انسان در قیامت معهود است که در آیاتِ 34 تا 36 سوره مبارکه عبس، این روزها می بینیم. تفسیر های به زندگی درآمده «يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ» "ﺭﻭﺯﻱ ﻛﻪ ﺁﺩﻣﻰ ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻰﻛﻨﺪ ، ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ..." فقط این هم نیست بلکه یک مرحله بالاتر هم باید رفت؛ "وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ" و" ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ پدﺭﺵ...." خب شاید بگوئیم در همین دنیا هم تا به سن و سالی می رسیم جدا می شویم اما آیه بعد هم خواندنی است؛ "وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ" بله، "ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ" هم می گریزد. و انگار امروز داریم شمایی دور از آن واقعه نزدیک می بینیم. واقعه ای که حتما رخ خواهد داد و ما این آیات را با همه وجود درک خواهیم کرد. باری، این روز ها سخت است اما ما باورمندان آن حقیقتی هستیم که در آیات 5 و 6 سوره انشراح بیان شده است؛ فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا : پس [بدان كه] با دشوارى آسانى است و به تاکید تکرار شده است که؛إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا : آرى با دشوارى آسانى است . باید از دل این مصائب، دریچه ای به آرامش بگشاییم. باید راه باز کنیم به سوی حقیقت و یکی از این گشایش ها در دل مصیبت ها می تواند همین توجه دادن مان به آخرت باشد. به "یوم الحساب" که حساب کار دست مان بیاید و بدانیم در قیامت کشته های همین زندگی را درو خواهیم کرد و اصلا نمی توانیم بر سفره پدر و مادر و خواهر و برادر و همس و فرزند بنشینیم. هرکس است و سفره خودش. الله اکبر که آدمی می گریزد از برادرش از پدر و مادرش از همسر و فرزندش.... پس هر کدام به فکر خود باشیم که در قیامت نمی توان به شانه دیگری تکیه داد. باید روی پای خود ایستاد و در این دنیا می توان پا ها را چنان توانمند کرد که در رستاخیز تاب برخاستن و ایستادن داشته باشد. اگر از دل این روزگار سخت فقط همین نگاه و حرکت در این مسیر پدید آید می توان در شکوه آیات قرآن نشست. در ساحت امن ا" إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا"...

ب / شماره 4152 / دوشنبه 26 اسفند 1398 / صفحه 3    

Powered By
  BLOGFA.COM