الف. ی. ث.الف.ر پنج حرف اند که چون کنار هم برخیزند و بازو بدهند به بازوی هم "ایثار" شکل می گیرد. فرهنگی که می تواند جهان را به سمت خیر و صلاح به حرکت درآورد. جلوه هایی از این حقیقت ناب را ما خود تجربه کرده ایم. قطراتی از این باده هوش افزا را نوشیده ایم لذا ما ایرانیان به ایثار نام بُرداریم. عرصه های گوناگون و جبهه های مختلف فقط شکل ایثارگری و لباس ایثارگران را تغییر می دهد و الا از خود گذشتگی در رفتار ایرانیان چنان ریشه دارد که بخشی از هویت آنان شده است. فراوان خوانده ایم از زنان و مردانی که دیگران را بر خویش مقدم شمردن حتی تا بذل جان. یادمان هست درسی که در دبستان می خواندیم از ماجرای مردی که با کاسه آب درمیان مجروحان جنگی می گشت و به سراق هرکدام می رفت، دیگری را نشان می دادند که تشنه تر است و هیچ کدام حاضر نبودند از آب بنوشند وقتی می دانستند دیگری بدان محتاج تر است. حرف کتاب نیست فقط، قصه حساب است که در زندگی ما ایرانیان کتاب خاص خود را دارد. روز های انقلاب را یادمان است و ظرف های نفت که میان خانه ها می گشت. روستای زمان انقلاب را هم به یاد داریم که نان می پختند و می فرستادند برای شهری هایی که هرگز نمی شناختندشان و هرگز هم نشناختند همدیگر را. ما یادمان است از آن روز ها و از دفاع مقدسی که پهنه وسیع جلوه های ایثارگری بود. جایی که برای جانبازی، از هم سبقت می گرفتند و برای رفتن به خط مقدم خطر، دنبال پارتی می گشتند. بله، ما به ایثار، نام بُرداریم . این را در شرایط نو، تازه می کنیم ادامه حیات ما به تجدید حیات این روحیه و سبک زندگی بسته است. چیزی که امروز در بیمارستان ها و در نبردِ مقدس، برای سلامتی مردم در رفتار پزشکان و پرستاران و کادر درمانی می بینیم. تلاش و همتی که در کار می کنند کم از همت مجاهدان عرصه دفاع مقدس ندارد و خطر پذیری این سربازان سلامت هم کم از آن روز ها نیست که عین آن حقیقت های تابناک است که در هندسه زیستی ایرانیان نقشی به غایت ستودنی دارد. من یادم هست. یاد خیلی ها هم مانده است هنوز آن از خود گذشتگی ها. نسل نو هم حتما خوانده اند از رسمی که در جبهه، فرهنگ ساز بود. آنجا دیگران را برای نشستن بر سرِ سفره، بر خویش مقدم می شمردند اما در معرکه خطر، خود را به صف اول می رساندند. کم هم جان نباختند بر این سیره سازنده. کم نبودند کسانی که در بمباران های شیمیایی هم ماسک خود را به دیگری می بخشیدند و امروز هم کم نداریم سفید پوشانی که ادامه خط خاکی پوشان را در خاک وطن پی می گیرند و از وقت و سلامتی خود می گذرند تا سلامتی را به جامعه باز گردانند. خود، خانواده خویش را نمی بینند تا چشم به در دوخته شده کودک با بازگشت سلامت پدر به خانه بخندد. بله، ما به ایثار نام بُرداریم و بیمارستان های ما شرح روشن این فرهنگ متعالی است. دیروز می گفتیم هرکس می خواهد ما را بشناسد، به کربلای جبهه ها نظر کند و امروز با افتخار می گوئیم هرکس می خواهد ما را بشناسد به بیمارستان ها برود و  ایران را در قامت سفید پوشان سلامت آفرین نظاره کند.....

ب / شماره 4147 / سه شنبه 20 اسفند 1398 / صفحه 3    

Powered By
  BLOGFA.COM