رابطه ما با پدر هامان چگونه است؟ آیا اوج آن می شود همین قصه جوراب و تمام؟ یا دستی هم می بوسیم -اگر کرونا بگذارد- و سلامی و نگاهی و باز هم تمام! زحات شان را چگونه پاس می داریم و حرمت شان را چه سان ارج می نهیم؟ پاسخ به این پرسش ها و سئوالاتی از این دست می تواند شاکله فکری ما را نشان دهد و البته قوام ساختاری نهاد خانوده ما را هم عیان کند. از جمع ما آدم ها و رفتار هایی که داریم می توان به شناخت جامعه رسید و با توجه به جایگاه پدر و مادر، نمره داد به جمع ها و جامعه. حتی باید به رابطه با پدر پس از مرگ هم ادامه داد. شاید تشریع وجوب عبادات قضا شده پدر برای پسر بزرگتر و استحباب آن برای دیگر اعضای خانواده این باشد که رابطه بنوت هرگز قطع نشود. این رابطه می تواند در بزرگ شدن و برکت یافتن حیات خود آدمی هم نقشی به سزا داشته باشد. بسیارند بزرگانی که راز قامت رشید کردن خود را در تعظیم مقام پدر می دانند و خدمت به او را نردبان آسمان می شمارند که می تواند افق های موفقیت را به روی آدمی بگشاید. فکر می کنم همین سخن روشنِپیامبر اکرم (ص)که می فرمایند: آنکه پدر و مادرش را خشنود کند، خدا را خشنود کرده و کسی که پدر و مادر خود را به خشم آورد، خدا را به خشم آورده است. تمام حقیقت را بیان کند برای کسانی که دل به رضایت الهی خوش دارند و در هندسه راضیه مرضیه حرکت می کنند. حرمت گذاری به والدین فقط در زمان حیات، رضایت خدا را به دنبال ندارد بلکه تکریم و توجه به آنان بعد از مرگ هم کرامت بخش است و درهای آسمان را به روی انسان باز می کند و برکتی می بخشد که حیات را هطر طیبات می زند. خدا رحمت کند آیت الله صفائی حائری را که در نوشته ویژه ای که بعد از وفات ایشان خوانده شد چنین نوشتند: من‌ چند سال‌ پس‌ ازمرگ‌ پدرم‌، كه‌ استادم‌ بود و اين‌ همه‌ اتهام‌ از او هم‌ به‌ من‌ رسيده‌ و يكي‌ ازجرم‌هايم‌ همين‌ است‌ كه‌ فرزند پدرم‌ هستم‌... چند سال‌ پيش‌ در مشهد خواستم‌ كه‌ درجات‌ پدرم‌ و آن‌چه‌ را كه‌ بايست‌ طي‌ مي‌كرد، اگر به‌ خاطرضعف‌هايش‌ طي‌ نشدند، و به‌ خاطر حالت‌هايش‌ محروم‌ ماند... حاضرم‌ باآن‌چه‌ كه‌ بايست‌ او مي‌كشيد و نكشيد، براي‌ او پس‌ از مرگش‌ فراهم‌ كنم‌ و اين‌درجات‌ را در برابر حقوق‌ بزرگ‌ او با رنج‌هايي‌ كه‌ بايد تحمل‌ كرد به‌ اوبازگردانم‌. و از تو چه‌ پنهان‌ كه‌ جام‌ها سرشار شدند و پس‌ از آن‌ صحنه‌ تا امروز چه‌هاكه‌ نيامد و چه‌ها كه‌ نباريد...می بارد برای آدمی از آسمان کرامت خداوندی هرآنچه برکت است و می تواند انسان را بزرگ کند. فکر می کنم رابطه فرزند با پدر، یک کلاس است برای بزرگ شدن خود آدمی. این که به پدر احترام بگذاریم، این که او را عزیز بداریم، سودش بیش از آن که به پدر برسد به فرزند می رسد و او را بزرگی می بخشد. او را کرامت می بخشد. سفره او را گسترده تر می کند پس اگر خواهان بزرگ شدن خویشیم باید که حرمت بزرگان نگهداریم. اگر به موفقیت در امروز و فردای زندگی می اندیشیم باز باید که در برابر پدر، به ادب بنشینیم و به حرمت برخیزیم که راه بزرگی هرکس از خانه پدری می گذرد.....

ب / شماره 4145 / شنبه 17 اسفند 1398 / صفحه 3      

Powered By
  BLOGFA.COM