آدم های مغرور به عبادت را کم ندیده ام و ندیده ایم همه مان. کسانی که فکر می کنند به خاطر عبادت و دعایی که بر لب دارند از خدا و خلقش توأمان طلبکارند. دچار یک خودبرتر بینی آشکاری می شوند و از قیاس خویش با دیگران هم ابا دارند و تراز خود را خیلی بالاتر از کسانی می دانند که چون آنان رفتار نمی کنند حال آنکه روایت بندگی چیزی ورای عبادت مناسکی است و ای بسا که آنانی که در نگاه اینان به پشیزی نمی ارزند را خداوند به قیمت فراوان بخرد که پیش از این هم چنین شده است و کتاب ها پر است از کسانی که یک شبه به مقصد رسیده اند و باز پر است از کسانی که بعد سال ها خود را در مقصد دانستن، دور مانده اند از مقصد. نمونه کامل ماجرا هم ابلیس است و برصیصا و… دیگرانی که به مکافات غرور خویش، مجازات شدند. من این نگاه را اگر چه بارها گفته و نوشته ام باز دیروز که این پُست را خواندم، ناخودآگاه قلم به این سو رفت که باید باز هم گفت و به خویش و دیگران تذکر داد که باید مراقب رفتار خویش بود که به گفته قرآن، مخلصین هم در خطر عظیم اند چه رسد به ماهایی که غوره نشده، از حسِ مویز بودن لبریز می شویم. در آن پست چنین نوشته بود؛ ” می گویند، خداوند داستان ابلیس را تعریف کرد، تا بدانی که نمی شود به عبادتت، به تقربت و به جایگاهت اطمینان کنی! خدا هیچ تعهدی برای آنکه تو همانی که هستی بمانی، نداده است. شاید به همین دلیل است که سفارش شده وقتی حال خوبی داری و می خواهی دعا کنی، یادت نرود عافیت و عاقبت بخیری بطلبی پس به خوب بودنت مغرور نشو که شیطان روزی مقرّب درگاه الهی بود” حواس مان باید به این حقیقت قرآنی باشد که عاقبت تکبر و منیت حتی به خاطر عبادت، چنین است. حضرت علی(ع) هم قریب به این مضمون را فرموده است که وقتی خداوند ابلیس را به واسطه اخلاقی چنان از بهشت رانده است دیگران را که متصف به آن خوی و خصلت باشند را نیز به بهشت راه نخواهد داد. پس باید خود را از این صفات پاک کرد و مؤمنان عابد به این پاکیزه سازی جان سزاوارترند. این رفتار را البته بازخوانی اجتماعی و سیاسی هم می توان کرد و آن این که ما که خود را انقلابی و حزب ا…یی می دانیم هم در معرض خطری چنین هستیم. این که خود را برتر از دیگران بدانیم و آنان را به صفات متعدد متصف و از دایره انقلاب بیرون بخوانیم اول خطر است که خود ما را در خط خروج از دایره انقلاب قرار می دهد. تجربه همین چهل و یک ساله هم ثابت می کند که چه بسیار بودند کسانی که دیگران را به ضدیت با انقلاب متهم می کردند و خود را تراز انقلاب می شمردند اما سر از اردوگاه های دیگر درآوردند. همین الان هم تندگویان و تندنویسانی که اکابر انقلاب را به خستگی و حتی ستیز با آرمان های انقلاب متهم می کردند، خود سفره نشین ضد انقلاب و یا مقیم اوین شده اند برای تحمل مجازات. پس همان گونه که به عبادت نباید مغرور شد به رفتار انقلابی امروز هم نباید غره گردید که عاقبت را کسی تضمین نکرده است. مراقب باشیم بازهم…..

ب / شماره 4107 /  دوشنبه 30 دی 1398 / صفحه 3

http://birjandemrooz.com/?p=13992

Powered By
  BLOGFA.COM